Polish Polski

Witaj na blogu!

Rozwój DI

Świat pojęć nie odzwierciedla Rzeczywistości. Jest jej mniej bądź bardziej udolnym opisem w ramach dominującej dla danego człowieka, materialnej siły (guny) natury.

Język matematyki, choć bardziej precyzuje opis jest również uwarunkowany w przedmiocie postrzegania Jedynej Rzeczywistości.

Czy uwarunkowany człowiek może precyzyjnie opisać nieuwarunkowaną Rzeczywistość?
To, jak opisuje, odzwierciedla jego uwarunkowanie.

Spójrz na zawartość pojęcia - Miłość. Biorąc pod uwagę jedynie dominującą w samorealizacji siłę natury materialnej, zawartość tego pojęcia zmienia się, cóż dopiero z subiektywnego, bardzo uwarunkowanego punktu widzenia.

Rozwój społeczeństwa dokonuje się wokół ludzi reprezentujących w zdecydowanej większości sposób realizacji w oparciu o dominującą siłę natury materialnej. Obecnie jest to siła pasji z domieszką dobroci i ignorancji.

Samorealizacja jest źródłem wiedzy, która wykorzystana w kolejnych działaniach powinna transformować indywidualne przekonania, a tym samym, stopniowo zmieniać obraz tego, co, i w jaki sposób tworzymy.

Progresja oznacza ukierunkowanie na wykorzystywanie inspiracji charakterystycznych dla rozwoju w oparciu o siłę dobroci, co z perspektywy energetycznego wymiaru człowieka wyraża się poprzez wzrost poziomu wibracji.

Regresja rozwoju w oparciu o siłę pasji, to podróż do realizacji z poziomu ignorancji, co wyraża się poprzez spadek poziomu wibracji. Towarzyszą temu procesowi liczne problemy we wszystkich aspektach Rzeczywistości.

Z perspektywy realizacji w świecie zmysłowego postrzegania, myśl inicjuje doświadczenie. Z perspektywy fizyki kwantowej, to najgłębsze wewnętrzne przekonanie decyduje o wyniku eksperymentu na tym poziomie doświadczenia. Myśli, które wypowiadamy pragnąc uzyskać oczekiwane efekty, nie zawsze korespondują z naszymi przekonaniami. Stąd warto pamiętać, że rezultaty które uzyskujemy również na tym poziomie doświadczenia, warunkują nie myśli, lecz przekonania. Łatwo zmienić myśli, zdecydowanie trudniej, przekonania.

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy Rzeczywistością w odczuciu, a jej opisem - krainą słów?

Czy przyjmujesz dogmaty stworzone na potrzeby rozumienia przez inne istoty Jedynej Rzeczywistości, czy raczej starasz się opisać Rzeczywistość w oparciu o własne jej odczuwanie, z poziomu własnego jej rozumienia?

Szczerość wobec siebie, to podstawa rozwoju świadomości, to grunt po którym pewnie kroczymy i tworzymy.

Tylko uczciwość wobec siebie i świata, czyni naszą kreację jednym z mierników poziomu rozwoju własnego.

Powróćmy do Rzeczywistości. Czy jakikolwiek opis, w jakimkolwiek języku, reprezentuje to, czym jest Rzeczywistość, czy naszą własną, uwarunkowaną na jej temat wiedzę?

Czy zatem Rzeczywistość jest poznawalna, a jeśli nie, to, co jest przedmiotem badań naukowych, rozważań filozoficznych czy źródłem muzycznej frazy?

Czy dostrzegasz zależność pomiędzy filtrem postrzegania, a opisem Jedynej Rzeczywistości? Kto, Twoim zdaniem, tworzy filtr - jedyną i niepowtarzalną perspektywę poznawczą?

Czy wiesz, w jaki sposób tworzysz swój osobisty filtr - soczewkę postrzegania?

Czym jest dla Ciebie, z tej perspektywy, poznanie poprzez doświadczanie? Czy Twoim zdaniem, na postrzeganiu zmysłowym kończy się złożoność Rzeczywistości?

Czy sądzisz, że świat mniej gęstych, bardziej subtelnych form, jest miejscem takich samych doznań, źródłem poznania jak tu, w gęstym, III wymiarze?

Obecna cywilizacja rozwija się według starożytnej wiedzy wedyjskiej, w zdecydowanej przewadze siły pasji. To dominująca siła materialnej natury, warunkuje cechy wewnętrzne, które rozwija większość istot. Pod kątem tak rozumianej rzeczywistości tworzony jest system edukacji oraz inne instytucje, w ramach których realizowany jest model społecznego funkcjonowania. Cechy osobowości rozwinięte w ramach obowiązującego modelu, będą stanowiły "soczewkę postrzegania" Rzeczywistości dla większości istot danej społeczności. Ewolucja siły pasji do siły dobroci, w ramach realizacji społecznej, wymaga zmiany paradygmatu, czyli bazy do tworzenia modelu społecznego funkcjonowania. Cywilizacja rozwijająca się w oparciu o siłę pasji bazuje na Zasadzie Odrębności, a społeczność rozwijająca się w oparciu o siłę dobroci, tworzy na bazie Zasady Jedności.

Zmiana paradygmatu nie dokonuje się poprzez programowanie, ale dzięki zrozumieniu, które płynie tak z doświadczenia jednostki, jak i całych społeczności. Wnioski, co się sprawdza, a co nie, powinny służyć jako podstawa do szukania lepszych rozwiązań. Tylko harmonijny rozwój człowieka w oparciu o szacunek dla wszelkiego życia, posiadane realne talenty i cechy, preferencje i predyspozycje, pozwoli na wybudowanie kolejnego stopnia wzrostu, stabilnej bazy do dalszej w doświadczeniu podróży, w kierunku naszej Prawdziwej Tożsamości.

Miłość w odczuciu, jest moim zdaniem, najistotniejszą siłą, dzięki której opuszczamy stary model funkcjonowania i otwieramy się na nowe doświadczenie Rzeczywistości i siebie samych.

Tylko moc kochającego serca może uwolnić nas od starych nawykowych reakcji, dostrzec skarby własnego potencjału i zmienić postrzeganie i doświadczanie Jedynej Rzeczywistości.

Jeśli robisz to, co zawsze robiłeś, będziesz miał to, co zawsze miałeś.

Sokrates

Z mojego oglądu Rzeczywistości, tylko odkrycie Miłości we własnym sercu, jej realne odczuwanie, umożliwia pozostawienie świata labiryntów tworzonych w umyśle, świata zarządzanego przez siłę pasji z inklinacją do tworzenia w oparciu o siłę ignorancji.

Jeśli pominiesz Miłość, jako potężną siłę sprawczą umożliwiającą rozwój w codziennym doświadczeniu niezbędnych wewnętrznych cech osobowości koniecznych do spojrzenia na Rzeczywistość z innej perspektywy, utkniesz w realizacji siebie w obowiązującym obecnie modelu.

Poznałam sporą garstkę ludzi, którzy deklarowali Miłość w odczuwaniu, ale... gdy doszło do konfrontacji z trudnościami, ich Miłość ulatniała się niczym para wodna. Cechy osobowości, które trudności zewnętrzne w nich ujawniały dalekie były od charakterystycznych dla humanitarnych zachowań, o wrażliwości i sile Miłości, nie wspominając.

Jeśli nie zmienisz "filtru", przez jaki postrzegasz świat, nie ujrzysz go w innym świetle i nie doświadczysz inaczej, aniżeli dotychczas.To Ty decydujesz o kierunku dalszego rozwoju, biorąc pod uwagę szeroko pojętą wiedzę, swoje potrzeby i cechy, które ewolucyjnie ukształtowałeś. Jedno jest pewne: nikt za Ciebie tego uczynić nie może.

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy deklarowaniem Miłości, a byciem kochającą istotą?
Możesz to dostrzec w kreacji człowieka, w jego stosunku do siebie i innych.
W jaki sposób docieramy do Miłości we własnym sercu, jak ją rozwijamy, jak stajemy się kochającymi istotami?

To praktykowanie kochających zachowań, kształtuje w nas cechy charakterystyczne dla siły dobroci, a kreacja w oparciu o tę materialną siłę, to warunek harmonijnego wkroczenia do wyższych wymiarów Jedynej Rzeczywistości i pozostania tam.

Rozwój, to nieustanna zmiana, to konsekwentny wzrost poziomu wibracji osobistej, a wraz z nią, percepcji i doświadczenia.

Czy istnieje możliwość wzrostu poziomu wibracji z pominięciem rozwoju serca?
Nie. Miłość, to bazowa Energia Stwórcza.
Miłość Uniwersalna w odczuciu i Prawda, to również dwa podstawowe kody dostępu do wyższych wymiarów Rzeczywistości.

Miłość w wyobrażeniu inicjuje rozwój serca, a więc dostępu do najpotężniejszej Energii, jaka Jest.

Im częściej praktykujesz, tym więcej zyskujesz.
Stare porzekadło dotyczy również rozwoju własnego serca.

Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska

Więcej w tej kategorii: « Rozwój D Rozwój DII »
Powrót na górę