Według starożytnych Wed, trzy siły materialnej natury mają wpływ na nasze życiowe doświadczenie. Są nimi, dobroć, pasja i ignorancja.

Siły te przejawiają się pod postacią charakterystycznych dla danej siły natury zachowań.

Poziom wibracji osobistej jest uzależniony od siły natury, która dominuje jako źródło wyboru.

Najwyższy poziom wibracji osobistej, a tym samym poziom rozwoju świadomości, prezentują istoty, których dominująca siłą jest dobroć.

Realizacja z poziomu siły dobroci prowadzi do ukształtowania szlachetnych cnót, które z punktu widzenia świętej geometrii są kodami dostępu do wyższych wymiarów.

Zatem świadomy rozwój prowadzi do jak najpełniejszego wykorzystania siły dobroci, która stanowi bazę dla rozwoju wewnętrznego istoty ludzkiej.

Obecność szlachetnych cech umożliwia stworzenie najkorzystniejszych warunków dla optymalnego wzrostu poziomu wibracji i harmonijnego zakorzenienia w najbliższym wyższym wymiarze.

Należy jednak pamiętać, że siły materialnej natury są jedynie narzędziami, dzięki którym duchowa istota może jak najpełniej poznać Siebie w doświadczeniu.

Słowa są narzędziem, lepszym bądź gorszym. Istotna jest intencja - wykładnik realnego poziomu rozumienia siebie i świata, a więc, rozwoju świadomości.

Twoja twórczość odzwierciedla to, do jakiego pojmowania siebie dotarłeś na drodze rozwoju - nie w wyobrażeniu, ale w odczuciu.

Ty i tylko Ty możesz obserwować siebie i również Ty decydujesz, co możesz i czy chcesz coś zrobić w kwestii transformowania swego charakteru.

Świat zewnętrzny dostarcza Ci jedynie informacji, odkrywa Twój wewnętrzny świat.

Zmienić świat, można jedynie pogłębiając wiedzę i transformując siebie, swoje przekonania.

Wymiana energii wzbogacająca życie i indywidualny rozwój jest możliwa jedynie na bazie Miłości i Prawdy.

Czy ujrzysz inny świat bez zmiany soczewki postrzegania?

"Soczewkę postrzegania" - filtr programu, przez który oglądasz świat i siebie, tworzysz Ty.

Nie zawsze doświadczysz tego, czego oczekujesz, ale zawsze doświadczysz tego, co stworzysz..świadomie lub nieświadomie.

Co tworzysz dzięki wyborom i własnym doświadczeniom? Siebie w aspekcie osobowości, dzięki której postrzegasz, wybierasz, doświadczasz i zdobywasz w ten sposób wiedzę na temat Jedynej Rzeczywistości i swego w niej miejsca.

Osobowość, to jedna z Twoich tożsamości, którą stwarzasz nieustannie, i z którą najczęściej identyfikujesz siebie jako odrębny byt.

Świadoma twórczość wiąże się ze zrozumieniem potrzeby doskonalenia wewnętrznego, co skutkuje wzrostem poziomu osobistej wibracji. W konsekwencji zaczynamy doświadczać siebie w szerszej, niż osobowość perspektywie.

Spostrzeżenie czy osąd?
Czym się różnią?

Ocena, osąd, opiniowanie, krytycyzm... spotykamy na każdym kroku w przestrzeni komunikacji poprzez słowo. Zastanówmy się: kogo bądź, co osądzamy, opiniujemy czy krytykujemy.

Każdy człowiek jest uwarunkowany. Każdy posiada zespół przekonań ukształtowanych na drodze doświadczenia. Każdy zatem legitymuje się subiektywną prawdą dotyczącą siebie i otaczającej rzeczywistości.

Skoro nasz ogląd rzeczywistości jest uwarunkowany, subiektywny, jaki sens mają nasze osądy, krytyka czy opinie?
Co realnie osądzamy, opiniujemy czy krytykujemy - rzeczywistość innego człowieka czy nasze o niej uwarunkowane wyobrażenie?

Jeśli w konfrontacji z innymi skupiamy uwagę na naszym oglądzie istot, sytuacji czy relacji, możemy uzyskać całkiem sporą dawkę informacji o nas samych: systemie wyznawanych wartości, cech wewnętrznych, preferencjach i priorytetach. Wiedzę o sobie możemy wykorzystać dla różnych celów związanych z kreatywnością, w tym również do ukierunkowania naszych działań dla skutecznego podniesienia poziomu energii własnej.

Uczciwość, to kręgosłup zdrowej relacji.

Każda istota wybiera zgodnie z własnym odczuciem czy wyobrażeniem, czyli w harmonii z tym, co określa słowo - prawda. Ludzki umysł jest jednak tworem zmiennym, stąd prawda oparta na wyobrażeniu, to słoń na glinianych nogach, to rzeczywistość podlegająca nieustannej zmianie.

Pomyłka, to słowo najczęściej używane do określenia ulegającej zmianie prawdy zrodzonej z naszych wyobrażeń.

To, co czynimy dostrzegając pomyłkę jest uwarunkowane naszym poziomem rozwoju, a więc sposobem postrzegania i rozumienia siebie, swych potrzeb i rzeczywistości.

Jeśli szanujemy siebie i tym samym szacunkiem obdarowujemy innych, sygnalizujemy uczciwie swoją nową prawdę ze wskazaniem na siebie, jako źródło zmiany.

Z mojego osobistego doświadczenia wynika, że przyznanie się do błędu, to trudne wyzwanie dla wielu ludzi. Najczęściej obawiają się, że coś stracą lub kogoś zranią. Myślę, że największy chaos i cierpienie wnosi do wszelkich relacji kłamstwo, bądź niechęć do określenia uczciwie swojego stanowiska.

Prawda ludzka zmienia się. To pewnik. Relacje ewoluują. Przetrwają tylko te, którym towarzyszy prawda, a więc obopólny szacunek.