Jest wiele etapów rozwoju uwarunkowanej świadomości.
Na etapie rozwoju poprzez zmysły, przywiązanie do serca własnego oznacza drogę realizacji z odczucia siebie. To podróż przez realizację z poziomu uczuć wyższych do odkrycia Miłości we własnym sercu. Wybierajmy zatem z odczucia. W ten sposób wzrośniemy w wibrację i poszerzymy dostęp do nowej wiedzy, do intuicyjnego wglądu.
Otwierając się na realizację nowych koncepcji, dalej wzrastamy.
Poszerzamy ogląd rzeczywistości.
Powoli spostrzegamy, że coraz mniej interesuje nas jako źródło wiedzy świat — lustro, a coraz częściej atrakcją staje się intuicyjny wgląd. Świat lustro zaczynamy traktować jako platformę, gdzie możemy dostrzec potencjał Ducha w ramach samorealizacji.
Poprzez kreację z intuicyjnego wglądu zintegrowanego z mocą serca, rozwijamy się naturalnie, harmonijnie i w jeden jedyny i niepowtarzalny sposób, odkrywamy Prawdę o naszej tożsamości w odczuciu.

Dopóki nie zaakceptujemy tego, co jest (obrazu w lustrze — świecie), dopóty bezradnie kręcimy się w labiryncie słów i wyobrażeń.
Konsekwencja: stagnujemy.
Miłość własna oznacza prymat odczucia nad wyobrażeniem.
Jeśli dorośliśmy do akceptacji tego, co jest i jednocześnie odczuwamy dysonans wobec określonych okoliczności, możemy dokonać zmiany.
Nie tłuczemy lustra — świata.
Nie niszczymy innych.
Nie krzywdzimy poprzez myśli, słowa i czyny, bowiem rozumiemy zasadę tworzenia i rozwoju uwarunkowanej formy.
Z perspektywy rozwoju niszczenie prowadzi do autodestrukcji w pierwszej kolejności. Na innych, ich rozwój, ma niewielki wpływ, o ile nie opóźnia procesu ich wewnętrznej transformacji.
Co zatem zmieniamy?
Przekonania.
Własne.

Buddyzm mówi o cierpieniu, jako konsekwencji ludzkiej, nieharmonijnej kreacji.
Człowiek tworzy swój świat i współtworzy świat — rzeczywistość uzgodnioną. Świat zewnętrzny jest lustrem zawartości naszych umysłów, a więc wyobrażeń, myśli, przekonań. Lustro — świat jedynie ukazuje prawdę o nas samych, jako zamanifestowanych formach. To myśl tworzy naszą rzeczywistość postrzeganą w świecie zmysłów. Zmiana myśli, przekonań, zmienia obraz w lustrze — świecie. Jeśli zmiana myśli bazuje na odczuciu Miłości i wiedzy intuicyjnej, lustro świat ukazuje coraz wspanialsze obrazy naszej kreacji.
Ponieważ jednak wielu ludzi tworzy na bazie negatywnych uczuć, z którymi korespondują niskowibracyjne myśli, obrazy w lustrze — świecie sprzyjają przykrym uczuciom przygnębienia i rozczarowania oraz doświadczaniu bólu i cierpienia.
Budda nauczał, że przyczyną ludzkiego cierpienia są: zachłanność, gniew i głupota. Z zachłanności wyrasta pożądanie — żądza, której niezaspokojenie prowadzi do cierpienia. Gniew to pochodna złości zaś złość przypisuje ograniczonemu do zmysłów postrzeganiu rzeczywistości. Głupotą nazywa niewiedzę o tym, że źródłem manifestacji jest myśl, którą manifestujemy w kreacji. Zachłanność, gniew i głupotę określa jako bramy prowadzące do życia piekielnego. Wskazuje również na sposoby uwolnienia się od nich i następstwo pod postacią spokoju, który identyfikuje ze źródłem wszelkiego szczęścia.