Jaka odległość na drodze rozwoju dzieli istotę identyfikującą się w swoim rozumieniu i doświadczeniu rzeczywistości jako osobowość, od istoty identyfikującej swoja tożsamość w rozumieniu i doświadczeniu z Ciszą (Pustką)?

Dlaczego kreacja z poziomu intuicji nazywana jest również drogą świadomego podążania ścieżką rozwoju?

Zasada odrębności, która jest bazą do budowania modelu funkcjonowania społeczności ziemskiej, niesie w praktyce wiele problemów osobistych i społecznych.

Pozbawiona rzeczywistych korzeni (jedności ze wszystkim, co Jest) istota ludzka, usilnie poszukuje poczucia bezpieczeństwa z pozycji osobowości. Ale czym osobowość jest z perspektywy Ducha? Z perspektywy naszej Prawdziwej Tożsamości, osobowość jest narzędziem zbudowanym z marzeń i pragnień Ducha, dzięki któremu Duch poznaje Siebie. Zatem odrębność, to iluzja.

Zatem:
Czy budując poczucie bezpieczeństwa na iluzji, możemy faktycznie odczuwać komfort życia bez lęku?

Z mojej perspektywy przyjęcie zasady odrębności jako bazy dla ziemskiego modelu życia społecznego, wiąże się z licznymi problemami prowadzącymi do eskalacji bólu, cierpienia, alienacji i bardzo niekorzystnych zjawisk społecznych, takich jak uzależnienia.

Szczególną formą uzależnienia bazującą na poczuciu odrębności jest identyfikacja osobistego sukcesu z akceptacją innych. Dotyka ona istot posiadających niską samoocenę bazującą na rzekomym deficycie w zakresie przyjętych społecznie - tak zwanych norm w zakresie bardzo różnych aspektów rzeczywistości.

Rzekomy deficyt rozwoju danej istoty - istoty identyfikującej się na bazie zasady odrębności z własną osobowością jako swoją Prawdziwą Tożsamością, to pole do manipulowania nią, to preludium do rozwoju wszelkich niebezpiecznych dla niej rodzajów uzależnienia.