Szczęście jest wysokowibracyjnym stanem  świadomości.
Samorealizacja ma prowadzić człowieka stopniowo do zrozumienia, że nie potrzebujemy gonitwy za realizacją kolejnych celów dla spełnienia, ale wzrostu wibracji i umiejętności stabilizowania energii własnej na coraz wyższym poziomie.
Taki stan świadomości warunkuje odczucie Miłości i realizacja z poziomu tego odczucia.
Dotychczas szczęście identyfikowano z realizacją pragnień, wyobrażeń.
Schemat tworzenia wyglądał następująco:
Myślisz.
Organizujesz siły i narzędzia do tworzenia.
Działasz.
Doświadczasz szczęścia, albo nie.
Po pewnym czasie nawet, jeśli potrafisz - masz tak zwanego "farta", by zrealizować kolejne pragnienia, nie odczuwasz więcej szczęścia.
Zmiana obiektów czy przedmiotów zainteresowania, również nie zapewnia Ci pełni satysfakcji.
Odkrywasz, że kręcisz się bezproduktywnie w schemacie: pragnienie - realizacja i... stoisz w miejscu.
Powoli dostrzegasz absurdalność pogoni za szczęściem poprzez zewnętrzną realizację.
Pragnienia nie mają końca, a ich zaspokojenie drenuje Twoje życie, zabiera czas.

Bądź tu i teraz.
Czuj siebie.
Twoja rzeczywistość zawiera się w odczuciu.
Koncepcje, które odbierasz mogą, ale nie muszą rozwijać.
Kiedy ich źródłem jest odczucie, a Twoja jaźń realizatorem, wzrastasz w wiedzę o sobie.
Cudze koncepcje mogą jedynie inspirować do odkrywania własnej drogi.
Nikt poza nami nie odkryje naszego potencjału.
Nikt poza nami nie odczuje skutków naszych wyborów.
Im więcej w nich Miłości, tym piękniejsze nasze życie, tym szybszy rozwój, tym większa satysfakcja.

***

Każdy ma wolny wybór w ramach samookreślenia.
Każdy również ponosi konsekwencje.
Nikt nie osądza Duszy, ale kiedy ona sama, zazwyczaj w godzinie śmierci spojrzy na swoje wybory z perspektywy Miłości, staje się sędzią dla siebie.

Z mojej perspektywy, człowiek jest uwarunkowaną Duszą, czyli pomimo swojej duchowej tożsamości, identyfikuje się z narzędziami stworzonymi w celu manifestacji potencjału Ducha.
Tymi narzędziami są: ciało, ego, umysł osobowy i inteligencja.
Dzięki narzędziom może odkrywać potencjał niematerialnej Duszy i urzeczywistniać w świecie zmysłów. To sposób na edukację - samopoznanie przez doświadczenie.
Dopóty, dopóki człowiek identyfikuje się z własnym ciałem, dopóty realizuje potencjał Duszy w oparciu o Zasadę Odrębności.
Postrzega świat przez zmysły, stąd jego kwalifikacja każe mu wierzyć że ludzie są odrębnymi bytami. Zgodnie z tym przekonaniem tworzy swój świat.
Kiedy wzrasta w ramach doświadczeń życiowych w wibrację, co wiąże się z coraz bardziej świadomym zaangażowaniem w poszerzanie wiedzy, wówczas odkrywa kolejne narzędzia służące poszerzaniu postrzegania rzeczywistości (wysokiej jakości myśli i uczucia), a wybory skutkują coraz bardziej pożądanymi efektami w realizacji.

Jaką cenę płacimy za utożsamianie się z cudzym oglądem rzeczywistości?
Czy życie, to proces odkrywania skarbów własnego Ducha czy nierzadko bezkrytycznego poklasku dla cudzej "prawdy",  czy jakże często, cudzych wyobrażeń?