Kiedy człowiek odcina się od Miłości, widzi świat z innej perspektywy. Ustawia się w centrum istnienia i wybiera zgodnie z takim postrzeganiem siebie. Dobro i zło dla takiego człowieka są dalekim echem pozytywności w rozumieniu istoty o rozwiniętych uczuciach wyższych.
Poziom rozwoju intelektualnego decyduje o tym, co wybiera.
Jeśli patrzy na wybory takiej istoty, człowiek na zaawansowanym poziomie rozwoju uczuć wyższych, współczuje.
Czego?
Ciężkości drogi, trudów, które dostrzega, bowiem sam kiedyś musiał się z nimi zmierzyć.

Nie oceniaj.
Nie osądzaj.
Nie porównuj.
To jedynie Twoja projekcja na rzeczywistość innej istoty. Niewiele ma wspólnego z nią samą.
Kto pyta, mniej błądzi.

Co się dzieje, kiedy komunikujesz się z człowiekiem, którego oszacowałeś  z perspektywy własnego zaprogramowania?
Prowadzisz rozmowę z własnym wyobrażeniem, a nie rzeczywistą osobą. W efekcie nie doświadczysz upragnionej harmonii.
Większy rezonans uzyskasz, kiedy otworzysz serce na odczuwanie Miłości, bowiem integruje ona wszystkie wymiary i poziomy jako, że je stworzyła.
Kiedy poczujesz jedność wszystkich i wszystkiego,  uzyskasz pełnię harmonii.
Największym błędem jest wyobrażenie o własnej nieomylności w kwestii opiniowania innych.
Zazwyczaj myli się ten, który ocenia.

Komunikacja międzyludzka na obecnym poziomie rozwoju świadomości będzie harmonijna tylko wtedy, kiedy obustronnie będzie bazować na otwartym, na odczuwanie Miłości, sercu.

Przemijanie...
Chwytaj chwilę..
Smakuj,
Celebruj,
Rozkoszuj się.
Jesteś!
Tu i teraz.
Minie... jak wszystko
W świecie stworzonym przez myśl.
Wysyć się aromatem Życia.

Dusza, to potencjał twórczy z którego ego, inteligencja, umysł osobowy i ciało korzystają do budowania doświadczeń życiowych.
Dopóki człowiek traktuje narzędzia, a więc wtórną tożsamość za własną istotę, za odrębny byt, rozwija wokół niej swoje życiowe doświadczenia.
Kiedy wzrośnie do zrozumienia siebie jako istoty duchowej i świadomie wybiera swój dalszy rozwój, jego wtórna tożsamość topnieje w wibracjach wyższego umysłu i serca, a uwaga jaką przywiązuje do swej wtórnej tożsamości, słabnie.
Ego towarzyszy uwarunkowanej Duszy przez całą ewolucję w ramach uwarunkowania przez niższe od Duszy wibracyjnie, siły materialnej natury. Rozpuszcza się ostatecznie w Boskim Świetle,  wraz z uwolnieniem uwarunkowanej Duszy spod wpływu tych sił.
Bezbronność i słabość w świecie drapieżników opętanych przez liczne żądze i pragnienia jest traktowana jako defekt, a istoty generujące taką wibrację są wykorzystywane i niszczone. Z mojej perspektywy (a rozpoczynałam swą ziemską drogę od bezbronności i subtelności uczuć) trzeba zachować wrażliwość serca, ale jednocześnie wzrosnąć w moc Ducha, aby urzeczywistnić swój potencjał i rozwinąć świadomość.