Na każdym poziomie rozwoju świadomości podejmujemy próbę opisania tego w kategoriach wiedzy płynącej z doświadczenia. Wraz z poszerzeniem oglądu rzeczywistości, otwarte na ewolucję istoty zmieniają swoje przekonania, a wraz z tym, sposób postrzegania i tworzenia.

Lęk przed doświadczeniem "nowego", unieruchamia nasz harmonijny rozwój. Choć nieustannie obserwujemy zmieniający się obraz rzeczywistości, włącznie z odbiciem osoby w lustrze, nie akceptujemy konieczności transformowania swoich strukturyzowanych przez przeszłe doświadczenia przekonań. Skutkiem jest narastający konflikt wewnętrzny, który manifestujemy w mniej lub bardziej agresywnych zachowaniach na różnych poziomach funkcjonowania. Coraz bardziej oddalamy się od naszej wewnętrznej natury na rzecz identyfikowania się ze stworzoną w wyobraźni rzeczywistością. Ale umysł, to jedynie narzędzie, dzięki któremu możemy tworzyć i poznawać siebie... Dlaczego identyfikujemy się z narzędziem?

Projekcja obrazu stworzonego w umyśle na bazie naszego rozumienia wynika z chęci doświadczenia siebie. Nie należy jednak mylić własnej tożsamości z wyobrażeniem o sobie.

Wielu ludzi prowadzi rozważania: kim jest Bóg, co odczuwał Jezus w określonych sytuacjach, czy Matka Boska posiadała inne dzieci. Problem w tym, że niezależnie od odpowiedzi skutkiem będą jedynie ich wyobrażenia, a nie rzeczywista prawda. Dramat tych istot polega na tym, że pytanie podstawowe dotyczące ich własnej tożsamości, pozostaje bez odpowiedzi, pomimo, iż posiadają świadomość własnego istnienia. Czasami, szczególnie w sytuacjach ekstremalnych identyfikują się że zbiorem wyobrażeń o sobie. Ale... czy wyobrażenie, które jest zbiorem myśli i obrazów posiada jakąś tożsamość?

Myśli, a następnie słowa, to narzędzia do opisywania rzeczywistości. Dlaczego identyfikujemy rzeczywistość z wyobrażeniami, prawdę z opisem, tego, co rozumiemy?

Opis rzeczywistości, to zmienna uwarunkowana programem wewnętrznym, z którym najczęściej identyfikujemy własną tożsamość. Dlaczego identyfikujemy rzeczywistość z opisem uwarunkowanym własnym zaprogramowaniem?

W latach dziewięćdziesiątych ogromną popularność zdobyły książki dotyczące programowania umysłu. Skoro kreujemy z programu, a raczej zaprogramowanego umysłu - taki tok myślenia towarzyszył wielu autorom, to wystarczy afirmować i w ten sposób matryca dla naszego tworzenia zmieni się zgodnie z oczekiwaniami.

Prawdą jest, że myśl jest wstępem do tworzenia, ale czego jeszcze potrzeba, by "pozytywna myśl" zaowocowała procesem twórczym, na skutek którego zaspokoimy naszą potrzebę - warunek pojawienia się określonego zespołu myśli-wyobrażeń?

Czym jest dla Ciebie zawartość pojęcia - odpowiedzialność?

Czy dostrzegasz w jaki sposób odpowiedzialność łączy się z szacunkiem dla siebie samego, dla podejmowanych wyborów?

Czy i w jaki sposób brak odpowiedzialności za własne wybory skutkuje w Twoim doświadczeniu życia?

Jak wpływa nieodpowiedzialny za własne postępowanie człowiek na środowisko, w którym funkcjonuje?

Jak długo trwa proces kształtowania odpowiedzialności na poziomie najgłębszego wewnętrznego przekonania i w jaki sposób się dokonuje?

W jaki sposób odpowiedzialność łączy się z szacunkiem do siebie samego i tego, co tworzysz?

Dlaczego brak odpowiedzialności wpływa destrukcyjnie na relacje międzyludzkie?

Dlaczego łatwo manipulować nieodpowiedzialnym za własne wybory człowiekiem?

Czym jest odpowiedzialność z perspektywy matematyki Ducha?

Czy człowiek o słabo ukształtowanej (lub wcale) odpowiedzialności, szanuje potrzeby innych ludzi?

Czy taka istota może budować harmonijne związki?

To, co wybieramy zależy od naszych wewnętrznych przekonań, ugruntowanych licznymi doświadczeniami oraz wewnętrznych cech, które również decydują o naszych preferencjach i priorytetach. Co wybieramy?
To widać w naszych codziennych relacjach z samym sobą i światem, który współtworzymy wszyscy. Czy zdajemy sobie sprawę, że tragedia w odległym kraju wpłynie na nasze życie? Myślę, że nie. Patrzymy bowiem z perspektywy postrzegania zmysłowego, które zawęża wiedzę o bardziej złożonej rzeczywistości. Zasada Odrębności stanowiąca bazę do budowy społecznego modelu przekonuje, że "powłoki skórne" są miejscem oddzielenia człowieka od człowieka. Ale wielcy mistrzowie w różnych kulturach, ludzie, którzy dzięki pracy nad stałym podnoszeniem osobistej częstotliwości wibracji pracowali przez lata, dostrzegają i przekonują, że to, co widzi większość z nas poprzez zmysły, to iluzja oddzielenia. Świat, to manifestacja Energii (o tym przekonuje równanie Einsteina E=mc 2), niepodzielnej całości. Do takiego postrzegania wiedzie rozwój świadomości. Gdyby ludzkość dotarła do takiego rozumienia siebie, tragedia każdego człowieka, traktowana byłaby z uwagą i w miarę możliwości, wsparciem dla potrzebującego.

Pycha, duma, obojętność, odrzucenie, to cechy ukształtowane na bazie iluzorycznej odrębności człowieka od człowieka i wszystkiego, co Jest. To poziom rozwoju, który należy najspieszniej przeskoczyć, byśmy nie zniszczyli planety, która jest domem nie tylko dla nas i samych siebie.

Każdy człowiek bazujący w swoich wyborach na Energii Miłości serca własnego, podnosi poziom energii własnej i otoczenia, w którym funkcjonuje. Jeśli robi to świadomie, z wiedzą, czemu to służy, transformuje szybko swoje przekonania i rozpoczyna budowanie kolejnych elementów własnej drogi rozwoju z nowymi możliwościami wynikającymi z pozyskanej na wyższym poziomie rozumienia siebie i otoczenia, wiedzy.