Komunikacja daje możliwość samopoznania. Dlaczego?
Kiedy konfrontujemy się ze stanowiskiem innej istoty, możemy dostrzec we własnej reakcji problemy wewnętrzne, których nie jesteśmy świadomi. To najistotniejsza rola komunikacji na obecnym etapie rozwoju. Jeśli spojrzymy z takiej perspektywy na komunikację ujrzymy w niej źródło uzdrowienia, bądź inspiracji do dalszego rozwoju. Harmonijna komunikacja jest możliwa w relacjach, gdzie bazą do tworzenia własnego świata każdego uczestnika relacji jest Miłość. Poza miłością, na obecnym poziomie rozwoju świadomości człowieka, wszelka komunikacja bazuje na kompromisie.
Dopóki postrzegamy siebie nawzajem jako odrębne byty, dopóki nie odkryjemy jako jednostki miłości, która łączy wszystko i wszystkich i jest drogą do doświadczenia jedności w odczuciu, dopóty wzajemne relacje będą wymagały kompromisu. Niewielu ludzi przestrzegało dziesięciu przykazań Mojżeszowych. Niewielu ludzi podąża drogą szlachetności serca.

Kochające serce dzieli się swymi najcenniejszymi skarbami. Tam, gdzie jest Miłość, znajdziesz harmonię, współpracę, wymianę i zabawę, bowiem Miłość nie ogranicza się do czerpania korzyści jedynie dla własnego wzrostu. Dba o innego, ponieważ traktuje go jako fragment tej samej Całości. Kocha, a kochać znaczy dzielić się. Tam, gdzie brakuje serca jest wyzysk. Człowieka przez człowieka. Zwierząt przez człowieka. Świata natury przez człowieka. Jest dbałość jedynie o własny interes, nawet jeśli jest nim "duchowy" wzrost.

***

Ludzi inspiruje Miłość, a więc współpraca, która emanuje tą wibracją. Wzajemny szacunek, wymiana, wsparcie, radość, entuzjazm, otwartość, to cechy inspirującego współdziałania. Nie ma w nim miejsca na dystans bowiem realna współpraca opiera się na Zasadzie Jedności. Nie ma miejsca na wyzysk, bo jedność wyklucza postrzeganie innej istoty z perspektywy odrębności. Nie ma również miejsca na manipulację, bowiem tym narzędziem posługują się istoty traktujące siebie z pozycji wyższości, a więc nadal tkwiące na poziomie realizacji poprzez Zasadę Odrębności. Powiadam Ci, zanim człowiek nie odkryje w sobie serca, wszelka współpraca kończy się fiaskiem. Serce, to droga do Jedności z Duszą dla obecnego poziomu rozwoju człowieka.

Cisza Jest. To stan czystego bytu, istnienia. Istnieje wiele poziomów Ciszy, z którymi rezonuje uwarunkowana Dusza. Dostęp do danego poziomu Ciszy warunkuje poziom rozwoju uwarunkowanej Duszy. Wiedza zawarta w Ciszy, z której korzysta uwarunkowana Dusza jest adekwatna do jej dalszego rozwoju.

***

Cisza warunkuje dostęp do najwyższych dla danego człowieka poziomów wiedzy, kompatybilnych do jego poziomu rozwoju.

***

Cisza to moc. Ale jaka Cisza?
Tylko serce zjednoczone z Ciszą odczuwa pełnię pokoju. Cisza w działaniu jest ukoronowaniem medytacji.

***

Cisza chroni, jest źródłem inspiracji i wysokich wibracji.

Ciało człowieka zamieszkują dwa szlachetne ptaki: dusza i Dusza Najwyższa. Kiedy patrzysz oczyma duszy, widzisz świat Boskiej Iluzji - Światła. Kiedy penetrujesz przestrzeń serca, wkraczasz do przestrzeni Duszy Najwyższej, do Nicości.

***

Szyszynka odbiera informacje zawarte w Świetle.
Najwyższy Stwórca poprzez ruch Świadomości swej w Próżni stworzył Światło - w matematyce Ducha - Vesica Pisicis. Zatem informacje które odbiera Dusza, należą do stworzenia. Duch jest ponad nimi. Jest Ciszą, Nicością, Pustką.
Siły materialnej natury nie mają wpływu na Ducha i Jego reprezentację, którą jest Dusza Najwyższa w każdym ludzkim sercu.

***

Moc Duszy, to moc Miłości, której źródłem jest Dusza Najwyższa rezydująca w przestrzeni serca.