Programowanie siebie niewiele ma wspólnego z rozwojem, który jest procesem odkrywania nowych inspiracji  rezonujących z coraz wyższą uzyskaną w procesie wzrostu osobistego  wibracją.
Czy można się zaprogramować na wolność, miłość, sukces, Boskość?
Słowa, to ramy, w których mieszkają Twoje wyobrażenia. Im częściej powtarzasz afirmacje, tym sztywniejszą ramę tworzysz.
To, czego doświadczysz w ramach afirmacji, a następnie czynów korespondujących z nią, należy do palety możliwości, którą w ofercie ma rezonująca z Twoim poziomem rozwoju, wibracja.
Innymi słowy, etykietujesz, czyli ograniczasz siebie.
Tworzysz pudełko, od którego pragniesz uciec.

Spójrz w oczy drugiego człowieka.
Znajdziesz w nich to samo Życie, dzięki któremu realizujesz siebie.
Może się zdarzyć, że ujrzysz prawdę o jedności wszystkich i wszystkiego.
Wówczas nie przyjdzie Ci do głowy, aby traktować instrumentalnie kogokolwiek i w jakikolwiek sposób, bowiem uznasz to za niegodziwość.
Wtrącanie się w życie innych istot uznasz za niedorzeczność i niepotrzebną stratę czasu.
Dopóki jednak jesteś zapatrzony w swoją wtórną tożsamość bazującą na ego, będziesz traktował instrumentalnie wszystko i wszystkich, będziesz traktował innych jak zabawki do wykorzystania dla własnych celów  i nie pomyślisz nawet o krzywdzie, o cierpieniu, które tworzy Twój brak zrozumienia, Twoja niewiedza.
To dlatego istnieje potrzeba świadomego rozwoju zaniedbanego emocjonalnego wymiaru człowieka, co może zaowocować odkryciem Miłości własnej,  a tym samym  wzrostem pozytywności ze wszelkimi następstwami, w tym, zmianą w relacjach z innymi.

Każda istota, to Boska Esencja w formie życia.
Celem każdej,  czy jest tego świadoma czy też nie, jest urzeczywistnienie swej Boskości.
Każde wcielenie, to szansa na przybliżenie jej do spełnienia celu, dla którego zdecydowała się wkroczyć do świata formy.

Etapy powrotu do Jedności w Wielości inicjuje proces powrotu do odczucia siebie, tego kim się jest tu i teraz na obecnym etapie naszej życiowej podróży. Nierzadko, to etap uzdrawiania swego stosunku do siebie, uwalniania bólu, cierpienia i lęku. Na obrazie etap ten symbolizuje czarna kostka  bruku otulona niebieską Energią oczyszczania z fałszywych przykazań życia społecznego, presji środowiska, tudzież własnych programów wyniesionych z systemu szeroko pojętej edukacji obowiązującej w tym modelu społecznego życia.
Kolejny etap, to droga budowania siebie poprzez inspiracje płynące z odczucia. Na obrazie symbolizuje go ceglany mur i serca w kolorze pomarańczowym. To proces uzdrawiania poprzez budowanie pozytywnej relacji z samym sobą, bezwarunkowej akceptacji tego, kim się jest na danym etapie rozwoju. Uzdrawianie na tym etapie finalizuje w odczuciu Miłości do siebie.