Odpowiedzialność.
Często na wydźwięk tego słowa kurczymy się wewnętrznie.
Dlaczego?
Myślę, że to spuścizna przeszłości, wdrukowanych przez presję innych, wzorców nieharmonijnego doświadczania siebie.
Spójrzmy z innej perspektywy na to określenie.
Odpowiedzialność za zawartość umysłu, za myśli, które generujemy, umożliwia nam wybór tych, które pragniemy urzeczywistnić.
Odpowiedzialność za uczucia, w sytuacji presji niższych wibracyjnie emocji, akceptacja, iż źródłem jesteśmy sami, umożliwia nam szukanie i znalezienie najlepszych opcji do ich transformacji.

W tak zwanym "świętym oburzeniu" nie ma nic świętego.
Jest natomiast wiedza o potrzebie uzdrowienia siebie, transformowania własnych przekonań, które eksplodują w konfrontacji z prawdą innego człowieka.
Zamiast zatem oceniać czy osądzać sposób ekspresji innej istoty, skupmy się na darze,  który dzięki niej odkryliśmy, na obszarze własnej istoty, która potrzebuje uzdrowienia.
Za naszymi negatywnymi uczuciami, możemy odkryć niezrealizowane potrzeby, a wraz z ich akceptacją, a następnie realizacją, uwolnimy ból, obecności, którego często nie dostrzegamy,  a który stanowi nieświadomą bazę wyborów i doświadczeń.

Bądź sobą.
Bądź autentyczny.
Tylko wtedy, kiedy tworzymy swój świat z odczucia tego, kim jesteśmy na tu i teraz, możemy wnioskować i zmieniać.
Jednym słowem, mamy szansę na dalszy rozwój świadomości.
A zdanie innych...
Cóż, niech konfrontują się z samymi sobą i transformują obszary własnej istoty, które nie rezonują z odczuwaniem siebie. Zmiana to jedyny pewnik rozwijającej się, uwarunkowanej świadomości.

Bóg pod postacią Duszy Najwyższej jest zawsze w ludzkim sercu.
Jego obecność warunkuje istnienie.
Jest Światłem zawierającym obrazy, a jednocześnie ekranem w kinie, dzięki któremu możemy oglądać film.
Kim jest reżyser?
Boska Świadomość.
Również nasza uwarunkowana świadomość.
Problemem człowieka na obecnym poziomie rozwoju świadomości jest identyfikacja z wtórną tożsamością Duszy — istotą, którą postrzegamy jako siebie w lustrze, która identyfikuje siebie z odrębnym od innych form, bytem, a tym samym, oddala od świata duchowej jedności.