Każda istota jest doskonałą w ramach własnych możliwości tworzenia i doświadczania. Dążenie do coraz bardziej doskonałego samo wyrażenia jest naturalną ludzką potrzebą, a nie wymogiem doświadczenia stanu świadomości zwanego szczęściem.

Wszystko się zmienia. Blask wczorajszego doświadczenia stanu szczęśliwości odchodzi w przeszłość, choć bardzo pragniemy go zatrzymać. Dlaczego?

Czy bezkrytycznie mantrowanie - jestem szczęśliwy, pozwala na doświadczenie tego stanu świadomości?

Profesor Martin Seligman, współtwórca psychologii pozytywnej opisuje stan świadomości zwany szczęściem jako sumę trzech składników, z których najbardziej znaczącym wydają się być emocje zwane umownie pozytywnymi. Od umiejętności zarządzania emocjonalnym poziomem własnej istoty zależy możliwość utrzymania ich na najwyższym dostępnym dla danego człowieka poziomie. Profesor Friedrckson w swej "Teorii emocji pozytywnych", udowodniła ich twórczy aspekt. Czym jest zatem, jeśli nie próbą doskonalenia siebie, droga człowieka, który rozumiejąc swoją potrzebę doświadczania stanu świadomości zwanego szczęściem, odkrywa nowe możliwości coraz pełniejszego wyrażenia i doświadczenia emocjonalnego potencjału własnego?