Wielu ludzi marzy o zintegrowanym działaniu wraz z innymi podróżnikami po ścieżkach samopoznania. W kompanii czas upływa szybko, często z dodatkowymi atrakcjami, których źródłem są nasi współpodróżujący. Przyjemność i gratyfikacja, określające harmonijne doświadczenie, to atrakcje same w sobie, a jeśli realizacja bazuje na możliwościach dobrze rozumiejących własne potrzeby ludzi, tym lepiej dla wszystkich. Jednak po upływie różnie długiego czasu wszelkie wspólne inicjatywy, od medytacji i modlitw począwszy na grupach wzajemnej adoracji kończąc, rozpadają się. To naturalny proces, który obrazuje wyłanianie się naszych kolejnych potrzeb i pozwala na ich dookreślenie.

Często trudno zaakceptować w ramach naszej podróży element niszczenia, rozpadu struktur, które były nam przez pewien moment bliskie, ale życie, to proces, w którym tworzenie i niszczenie, czyli zmiana, to jedyny pewnik.

Istnieją jednak relacje, które wydają się być wieczne. Pomimo zmieniających się obrazów, ludzi czy upływającego czasu, istnieje szczególny rodzaj więzi łączącej ludzi. Powiem więcej, nowe elementy wiedzy, które uzyskuje każdy uczestnik relacji z osobna, lub w relacjach z innymi istotami bądź elementami życia, jedynie wzbogacają i tworzą nową bazę do wspólnego twórczego samowyrażenia.
Czy wiesz, jaki rodzaj relacji mam na myśli?

Napisano wiele książek o sercu, o języku serca, ale wiedza ta poza informacją powinna inspirować do otwarcia własnego serca na miłość. Miłość z poziomu wyobrażeń, to początek drogi rozwijającej serce. Czy można porozumiewać się w języku serca bez odczuwania Miłości?

Czego potrzebujemy, by odczuwać Miłość?
Z mojej perspektywy odpowiedź jest uwarunkowana definicją, jaką przyjmujemy dla pojęcia: Miłość.

Miłość, to podstawowa Energia Stwórcza. Sposób jej wyrażania zależy od poziomu rozwoju świadomości, ale zawsze jest identyfikowana z Jasną Stroną Mocy, czyli z realizacją w oparciu o najszlachetniejsze cechy i wartości.

Ażeby wyrażać tę potęgę przez szlachetne cechy, trzeba je w sobie odkrywać i pielęgnować. To wymaga samoobserwacji, wnioskowania i dokonywania kolejnego wyboru z perspektywy zdobytej nowej wiedzy. W ten sposób budujemy samych siebie, czyli kolejną osobowość, która reprezentuje wyższy poziom rozumienia siebie i rzeczywistości współtworzonej z innymi.

W jaki sposób tworzymy samych siebie?
W oparciu o przekonania, które stanowią bazę dla naszego samowyrażenia. Uważna obserwacja skutków kreacji w oparciu o dotychczasowe przekonania powinna w ramach zdobytej wiedzy zmieniać je.

Proces nieustającej przemiany trwa do momentu ukształtowania wewnętrznych cech (dla tego poziomu rozwoju Miłość i Prawda, Piękno i Harmonia, Jedność i Sprawiedliwość i wiele innych). Cechy te odzwierciedlają poziom wibracji danego człowieka, albowiem, żeby się nimi przejawiać, trzeba przebyć drogę w ramach której podnosimy poziom Energii Osobistej. Jeśli istota uzyska odpowiedni dla przekroczenia granicy wymiaru poziom Energii Osobistej, przechodzi do wyższego poziomu urzeczywistnienia.