Wszelkie definicje Miłości, to zaledwie próba werbalizacji naszego jej oglądu. Ogląd rzeczywistości odzwierciedla poziom rozwoju świadomości.

Miłość jest samym Życiem, Prawdą i Drogą. Miłość jest bezmiarem błogości medytującego. Miłość, to złota myśl i ciepło w sercu człowieka.

Czym jest kreacja serca, jeśli nie miłością w samowyrażeniu?

Czym jest szczególne uwielbienie dla medytacji, jeśli nie potrzebą realizacji miłości właśnie w takim doświadczeniu?

Czym jest pasja twórcy, zgłębianie i wyrażanie wiedzy, niewinna ciekawość poznania dziecka, praca wykonywana dla niej samej...? To Miłość.

Nieistotne jak ją wyrażamy, istotne czy nasze intencje mają w niej swoje źródło.

Poznawać siebie z perspektywy Miłości oznacza podążać za jej odczuciem w sobie. Nie za żądzą bycia, raczej za ciekawością jej manifestacji.

Miłość daje możliwość zgłębiania wiedzy dla poszerzenia oglądu całości rzeczywistości. Nowe elementy wiedzy wplata w kolejne wybory.

Miłość nie jest anarchią, czy samolubnym, bezwzględnym forsowaniem własnych racji, przemyśleń czy wiedzy. Dzielenie się jest jej naturą.

Miłość nie jest samouwielbieniem. To raczej wrażliwość na całość Życia. Odpowiedzialność za siebie i innych jest jej przejawem.