Jeśli obserwujesz swoje wybory, łatwo ocenisz miejsce własnego rozwoju i potrzeb, które pragniesz zrealizować.

Dostrzegasz również niebezpieczeństwo manipulowania własnym umysłem. Tworzenie kolejnych labiryntów przez bezrefleksyjne programowanie swojej podświadomości, zaczynasz traktować jako bezsensowną stratę czasu.

Wiedza płynie do nas wieloma kanałami. Spójrz na własną edukację... Co zapamiętałeś z ogromu informacji, do odpamiętania których obligowały Ciebie oceny w dzienniku nauczyciela?

Z mojej perspektywy jedynie wiedza, którą pozyskujemy w harmonii z własnymi odczuciami, wywiera realny wpływ na nasze postrzeganie i doświadczanie rzeczywistości. Reszta zazwyczaj tkwi w niepamięci.

Często obserwowanym przeze mnie, jako lekarza, ubocznym skutkiem niewłaściwej edukacji są duże problemy natury emocjonalnej u dzieci i młodzieży, która nie potrafiła skorzystać harmonijnie z oferty programowej systemu. Koszt tak pojmowanej edukacji przekracza daleko zysk pod postacią uzyskania certyfikatu, z którego najczęściej z racji problemów zdrowotnych, młody człowiek, choć chce, to nie może skorzystać.

Według starożytnych tekstów wedyjskich, życie człowieka przebiega w 4 wymiarach: fizycznym, intelektualnym, socjalnym i duchowym. Każdy z tych poziomów rzeczywistości ma swoje prawa, które mają doprowadzić człowieka do stanu harmonii ze wszystkim, co Jest.

Dusza będąc najsubtelniejszą strukturą i nośnikiem świadomości znajduje się w gęstszym środowisku ciała subtelnego (psychiki).

Potrzebami subtelnego ciała są emocje i informacje, którymi dzielimy się między sobą.

Powłoką dla subtelnego ciała jest nośnik fizyczny, nasze ciało.

Ciało fizyczne istnieje dla urzeczywistnienia się materialnych potrzeb duszy.

Żeby wieczna dusza utożsamiła się z materialnym ciałem w celu uczestnictwa w ziemskiej grze, potrzebny jest cały kompleks subtelnych struktur przejściowych adaptujących subtelną Duszę do materii i skłaniających ją do poczucia się częścią tego świata.
Tymi subtelnymi strukturami przejściowymi między Duszą a ciałem są: umysł, inteligencja i fałszywe ego.
Tworzą one razem tymczasowego sobowtóra Duszy - uwarunkowaną świadomość, którą przyjmujemy za swoje prawdziwe ja.

Umysł człowieka powinien prowadzić do stopniowego wzrostu rozumienia i poszerzenia okna wolności, a nie degradacji.

Siła pasji jest potężnym narzędziem do rozwoju, jednakże w takim samym stopniu, niewłaściwie wykorzystana, prowadzi do destrukcji - atrybutu ignorancji.

Symptomem niewłaściwego wykorzystania siły pasji jest spadek poziomu wibracji osobistej a wraz z nim, problemy natury zdrowotnej, zawodowej i społecznej.

W jaki sposób wykorzystać siłę pasji dla rozwoju dobroci - warunku harmonijnego przekroczenia wymiarów i pozostania w najbliższym wyższym?

Czy człowiek mijający się z uczciwością podąża w kierunku siły dobroci czy ignorancji?

Czy istota wykorzystująca bez skrupułów potencjał innych, podąża drogą dobroci, czy ignorancji?

Czy człowiek korzystający w relacjach z manipulacji, podąża do rozwoju wyzwalającego z uwarunkowań, czy w kierunku działania prowadzącego do doświadczania bólu i cierpienia, skutków ignorancji?

Każda chwila życia jest możliwością przyjrzenia się sobie, swoim wyborom, wnioskowania na podstawie zdobytej wiedzy ugruntowanej przez doświadczenia i ewentualnie zmiany decyzji.

Kiedyś pewien biolog uświadomił mi zgubną siłę powolnej destrukcji. Opowiedział historię o żabie, którą wrzucono do podgrzewanego akwarium. Jako zwierzę zmiennocieplne, powinna była opuścić akwarium, gdy temperatura wzrosła do granicy tolerancji przez organizm. Ale żaba nie zareagowała na powolny wzrost temperatury wody. Nie ratowała się, nie uciekła, choć mogła.
Podobnie jest z ludźmi kreującymi z poziomu siły pasji. Choć wiele osób rozwija się w oparciu o tę siłę, nie dostrzega zagrożeń takiej kreacji. W moim przekonaniu, trafna ocena sytuacji wymaga włączenia do percepcji "oczu Miłości", a więc poszerzenia oglądu rzeczywistości o walory związane ze sferą uczuć wyższych.

Rozwój duchowy zawsze wiąże się z dominującą rolą siły dobroci.

Siła pasji może prowadzić do wzrostu w sile dobroci lub pogrążyć w sile ignorancji. Kierunek wybiera człowiek.

Wyrazem realizacji z poziomu siły ignorancji są problemy natury osobistej, zdrowotnej, społecznej i zawodowej.

Kreacja serca, to realizacja siebie w oparciu o siłę dobroci. Towarzyszy jej stały wzrost poziomu wibracji, spokój i poczucie jedności.

Kreacja w oparciu o wyobrażenia, pomijająca serce, to realizacja siebie z poziomu siły pasji. Dominuje w obrazie ziemskiego doświadczenia.

Skutki realizacji w oparciu o siłę ignorancji obniżają poziom wibracji i prowadzą istotę do światów niskiego astralu.

Istnieje wiele informacji dotyczących możliwości opuszczenia Tego wymiaru. Pamiętajmy jednak, że to poligon doświadczalny, dzięki któremu poznajemy siebie - wielowymiarową istotę, dzięki doświadczeniu. Tu uczymy się tworzyć naszą rzeczywistość, nasz świat, coraz pewniej i lepiej dzięki wiedzy i miłości.

Każde doświadczenie niesie nowe informacje. To, czy i w jaki sposób je wykorzystamy, zależy jedynie od nas.

Poznałam ludzi, którzy w ramach codziennych doświadczeń, nieustannie wykorzystują psychologiczne mechanizmy obronne, bez zrozumienia, że wyzwania mają poszerzyć okno postrzegania i doświadczenia siebie, uwolnić od ograniczających wyobrażeń i przekonań i transformować naszą osobowość.

Świadoma transformacja zawsze ma związek z wykorzystaniem siły dobroci (guny dobroci), bowiem cechy wewnętrzne ukształtowane na bazie takiej kreacji, są niezbędne tak dla tworzenia harmonijnego doświadczenia na tu i teraz, jak i są warunkiem do pozostania na wyższym poziomie (IV wymiarze) Jedynej Rzeczywistości.