Jakże często dręczymy siebie i innych…
Odczuwamy dyskomfort, poczucie niespełnienia, nierzadko głębokie rozczarowanie sobą, relacjami czy obrazem dostrzeganym przez zmysły…
Czego potrzebujemy, ażeby udrękę dnia codziennego zastąpiło poczucie zaspokojenia?
Dlaczego nasze wybory prowadzą wciąż do niezbyt pożądanych uczuć, odczuć czy konsekwencji?
Doszłam do wniosku, że nie kochamy siebie, czasami wręcz nienawidzimy za brak samorealizacji (a tak naprawdę, za niemożność realizacji pomysłów, których źródłem jest umysł osobowy).