Dla stworzenia satysfakcjonującego doświadczenia potrzeba wielu wewnętrznych cech kształtowanych ewolucyjnie. Stanowią one bazę dla silnej, otwartej i kochającej osobowości, której upór, nieugiętość, wytrwałość i nieustanne dążenie do realizacji swego potencjału wyznacza interesującą, arcyciekawą drogę poznania siebie, drogę rozwoju.

Silna osobowość jednak jest tylko tymczasową konstrukcją dla Ducha, który dzięki niej poznaje siebie w doświadczeniu. Uparte identyfikowanie się z konstrukcją (osobowością) jest poważną przeszkodą na kolejnych etapach rozwoju.

Rozwój, to stały świadomy, bądź rzadziej - nieświadomy wzrost poziomu częstotliwości wibracji danej formy życia. Dokonuje się on w działaniu lub pozostawaniu w medytacyjnym stanie umysłu w zależności od wewnętrznego imperatywu.

Po uzyskaniu określonej częstotliwości wibracji jako całość istoty, zmieniamy wymiar życia i sposób postrzegania i doświadczania Jedynej Rzeczywistości.

Jeśli w jakimkolwiek aspekcie własnej istoty nie uzyskaliśmy odpowiedniej częstotliwości wibracji, nasza intuicja poprowadzi nas poprzez doświadczenia, które będą temu celowi służyły.

Zaufajmy mądrości wewnętrznej. Ona wie w jaki sposób uzyskać coraz wyższe poziomy częstotliwości i w ten sposób uzyskać dostęp do nieznanych możliwości jakie niesie Życie.

Każde doświadczenie niesie ogrom wiedzy...

To, czym się zachwycasz, wiele mówi o Twojej osobowości. Świadomość posiadanych cech, daje możliwość bardziej harmonijnego, ukierunkowanego rozwoju.

Świadoma kreacja wiąże się z wyborem kierunku działania, który uwzględnia realnie posiadane cechy, bądź możliwość kształtowania najbardziej odpowiednich dla pełniejszej samorealizacji.

Kreacja pomijająca wiedzę o realnie posiadanych wewnętrznych cechach niesie wiele rozczarowań, bólu i cierpienia.

Czym jest, Twoim zdaniem, Energia Miłości dla świadomie kreującego człowieka na tym poziomie rozwoju świadomości?

Dlaczego kreacja pomijająca Miłość nazywana jest stagnacją w labiryncie umysłu?

Co jest źródłem, a co siłą napędową dla Twojej kreacji?

Co różni kreację z poziomu intuicji od kreacji z poziomu umysłu osobowego?

Jaka odległość na drodze rozwoju dzieli istotę identyfikującą się w swoim rozumieniu i doświadczeniu rzeczywistości jako osobowość, od istoty identyfikującej swoja tożsamość w rozumieniu i doświadczeniu z Ciszą (Pustką)?

Dlaczego kreacja z poziomu intuicji nazywana jest również drogą świadomego podążania ścieżką rozwoju?

Zasada odrębności, która jest bazą do budowania modelu funkcjonowania społeczności ziemskiej, niesie w praktyce wiele problemów osobistych i społecznych.

Pozbawiona rzeczywistych korzeni (jedności ze wszystkim, co Jest) istota ludzka, usilnie poszukuje poczucia bezpieczeństwa z pozycji osobowości. Ale czym osobowość jest z perspektywy Ducha? Z perspektywy naszej Prawdziwej Tożsamości, osobowość jest narzędziem zbudowanym z marzeń i pragnień Ducha, dzięki któremu Duch poznaje Siebie. Zatem odrębność, to iluzja.

Zatem:
Czy budując poczucie bezpieczeństwa na iluzji, możemy faktycznie odczuwać komfort życia bez lęku?

Z mojej perspektywy przyjęcie zasady odrębności jako bazy dla ziemskiego modelu życia społecznego, wiąże się z licznymi problemami prowadzącymi do eskalacji bólu, cierpienia, alienacji i bardzo niekorzystnych zjawisk społecznych, takich jak uzależnienia.

Szczególną formą uzależnienia bazującą na poczuciu odrębności jest identyfikacja osobistego sukcesu z akceptacją innych. Dotyka ona istot posiadających niską samoocenę bazującą na rzekomym deficycie w zakresie przyjętych społecznie - tak zwanych norm w zakresie bardzo różnych aspektów rzeczywistości.

Rzekomy deficyt rozwoju danej istoty - istoty identyfikującej się na bazie zasady odrębności z własną osobowością jako swoją Prawdziwą Tożsamością, to pole do manipulowania nią, to preludium do rozwoju wszelkich niebezpiecznych dla niej rodzajów uzależnienia.