Usłyszeć, nie oznacza rozumieć. Zobaczyć, nie oznacza widzieć.

Magia i sztuka tworzenia harmonijnego doświadczenia życiowego niewiele mają ze sobą wspólnego. Magia, to przez chwilę atrakcyjna ścieżka donikąd. Sztuka tworzenia harmonijnego życia, to dla amatorów szybkich rezultatów, nieatrakcyjna ścieżka, choć wiedzie do doświadczenia rzeczywistości na wyższym poziomie wibracji.

Umiejętność zarządzania mentalnym i emocjonalnym poziomem życia jest jednym z wielu etapów podróży świadomości człowieka do doświadczenia jedności ze wszystkim, co Jest. Używki, substancje zmieniające stan świadomości mogą stwarzać iluzje jedności lecz nie przyspieszają w żaden sposób rozwoju ludzkiej świadomości. Czasami prowadzą do zaburzeń psychicznych i konieczności zmierzenia się z terapią lekami psychotropowymi.

Dlaczego wysoka etyka moralna jest warunkiem koniecznym harmonijnego rozwoju świadomości?

Metodyczny wzrost wibracji zasadza się nie tylko na medytacyjnym wyciszaniu umysłu. Kontrolowanie innych poziomów własnej istoty pod kątem zachowania wysokiego poziomu energii, wiąże się z koncentracją umysłu na wysokiej jakości wyobrażeniach i uruchomieniu działania dla realizacji, kreacji dla której bazą jest moc Miłości. Samorealizacja z poziomu mądrości serca nie ma nic wspólnego z manipulacją ludzkimi uczuciami czy wyobrażeniami. Dla utrzymania wysokiego poziomu energii w ramach kreacji potrzebne jest otwarte na Miłość serce. W przeciwnym razie nasz "sprytny rozumek" współpracujący z żądzą zaprowadzi nas do świata niskiej energii. Połączenie medytacji i realizacji poprzez działanie w ramach światów niskiej wibracji, prowadzi do problemów emocjonalnych lub wręcz patologii psychicznej. Jak niosą słowa ewangelii - "nie można jednocześnie dwóm panom służyć ".

Etyka moralna wypływa z odpowiednio ukształtowanych cech wewnętrznych, zasad, które stanowią strukturę dla podejmowanych działań. Struktura nie jest sztywną ramą. Wraz ze wzrostem świadomości ulega naturalnej transformacji.

Postrzeganie rzeczywistości jest uwarunkowane cechami wewnętrznymi ukształtowanymi przez Energię Indywidualną ewolucyjnie.

Czystość percepcji jest subiektywnym odbiorem rzeczywistości w harmonii z ukształtowanymi cechami.

Prawda Absolutna zintegrowanego z Duchem człowieka, to doświadczenie Nicości.

Bogactwo percepcji Energii Indywidualnej jest proporcjonalne do poziomu rozwoju świadomości.

Poziom rozwoju świadomości, to soczewka percepcji Energii Indywidualnej.

Pojęcie wolności zmienia się wraz z percepcją uwarunkowaną rozwojem świadomości. Im wyższy poziom rozwoju, tym więcej Miłości i odpowiedzialności za siebie i innych. Inni bowiem są doświadczani przez wysoko rozwiniętą istotę jako inny sposób postrzegania i wyrażania tej samej, Jedynej Rzeczywistości bez względu na poziom rozwoju świadomości, który ona reprezentuje.

Dlaczego rozwój serca jest warunkiem rozwoju świadomości?

Tam, gdzie brak Miłości, tam jest nieuczciwość. Tam, gdzie nieuczciwość, tam jest niegodziwość. Tam, gdzie niegodziwość dominuje w relacjach, tam rozwijane są cechy charakteru, które udaremniają tworzenie satysfakcjonujących i rozwijających relacji. Tam gdzie relacje budowane są w oparciu o "negatywne" cechy charakteru trudno doświadczyć siebie jako szczęśliwej, odkrywającej realne piękno i mądrość Ducha własnego, istoty. W oparciu o takie nisko wibracyjne cechy budujesz niszczące związki i przekonania, które później udaremniają Ci stworzenie innej jakości relacji. Rozpoczynasz zatem długą i bolesną drogę tworzenia niszczących relacji, gdzie ucieczka staje się najczęściej wybieraną formą psychologicznej obrony własnej psychiki. Błędne koło, zainicjowane przez wchodzenie w relacje, gdzie Miłość jest, co najwyżej, wyobrażeniem.

Pojmowanie wolności przez istotę zamkniętą na odczuwanie Miłości, różni się od wolności urzeczywistnianej przez kochającego człowieka. Człowiek, budujący swoją wysoką samoocenę na bazie wyobrażenia o sobie ugruntowanego tak zwanymi sukcesami w różnych aspektach rzeczywistości, którego emocjonalność w kierunku wyższej uczuciowości nie rozwijała się równolegle, jest w relacyjności skupiony tylko na sobie, swoich uczuciach, własnym dyskomforcie itp. Empatia dla takiej istoty, to puste słowo, rama bez obrazu. Uczucia innych w ogóle jej nie interesują, bowiem nie potrafi ich odczuć w sobie. Jest uboga wewnętrznie, choć o tym nie wie. W relacji partnerka/partner takiego człowieka jest pozostawiona/y w trudnej sytuacji samej/samemu sobie. Jeśli jest silna/y wewnętrznie, relacja przetrwa, choć istota samego układu, miłość, wygaśnie. Potem rozpad, to tylko kwestia czasu.