Pomiędzy Ciszą i Ciszą istnieje iluzja, którą jako uwarunkowane formy nazywamy życiem.
Wiedza, iż Bóg jest Nicością, w której istnieje całość potencjału nie wystarczy do urzeczywistnienia tej Prawdy. Jest droga wzrostu: od identyfikacji z formą do doświadczenia jedności z Ciszą. Od doświadczenia jedności z Ciszą do stanu czystego Bytu.

***

Życie, to proces, w którym odkrywamy i doświadczamy potencjału Ducha.

***

Większość wcieleń upływa na nieświadomej kreacji. Żyjemy obserwując innych, tych, których traktujemy jak autorytety. Istotne są wnioski, które płyną z doświadczeń i ich wykorzystanie w kolejnym własnym wyborze. Nieświadomy rozwój wiąże się z identyfikacją z ego. Postrzegamy siebie jako odrębne byty i dokonujemy wyborów zgodnie z wiedzą świata zmysłów. Kiedy odkryjemy wartość miłości w rozwoju, wówczas szybko wzrastamy w wiedzę o sobie i poziom wibracji, które warunkują dostęp do Prawdy o naszej duchowej tożsamości, o jedności wszystkich i wszystkiego. Wówczas nasze postrzeganie i działanie ulegają diametralnej zmianie. Wynika ona ze zmiany sposobu, w jaki widzimy siebie i wszystko, co Jest.

Celem ludzkiego życia jest rozwój uwarunkowanej Duszy. Przez wiele wcieleń nasz rozwój przypomina sen, jest całkowicie nieświadomy. Kiedy w ramach naszego codziennego tworzenia korzystamy z Energii Miłości, nasz rozwój rozumiany jako wzrost świadomości, przyspiesza. Wzrastamy w lepsze rozumienie siebie, swego świata i rzeczywistości. Wzrastamy również energetycznie. Doświadczenie tworzone na bazie Miłości przybliża nas do Jedności z Duszą. Zaczynamy dostrzegać w odczuciu, że wybory płynące z serca, niosą spokój, satysfakcję, a czas w trakcie ich trwania, zatrzymuje się. To informacja dla nas, że jesteśmy w stanie integracji z Duszą. Im więcej takich doświadczeń, tym szybciej wzrastamy, tym spokojniejszy nasz świat, tym radośniejszy dzień. Odkrywanie naszej prawdziwej tożsamości, to proces, w którym samoobserwacja i wnioskowanie są istotnymi czynnikami wspierającymi wzrost. Bóg, jego wizerunek wraz z naszym rozumieniem siebie i świata, również ulega zmianie. Zaczynamy dostrzegać Jego Istotę we wszystkim, co Jest, a to, co zwiemy światem, jako iluzję, wynik twórczości umysłu na różnych poziomach rozumienia. Nie przeszkadzamy innym w ich wzroście, ale wspieramy, bowiem widzimy i odczuwamy ciągłość wszelkiego Życia.

Dotykasz Boga zawsze... świadomie lub nieświadomie. Patrząc w oczy drugiego człowieka, na drzewo, zabawę dziecka, słońce na niebie, gwiazdy. To manifestacja różnych wibracji tej samej Energii Boskiego Ducha. Rozwój człowieka w świecie zmysłów prowadzi do przebudzenia na swą Boską Naturę. Nie oznacza to jednak Jedności w doświadczeniu, bowiem życie nasze jako uwarunkowanej świadomości trwa dalej. Różnica polega na wyborach, które niosą stały wzrost poziomu energii na wszystkich poziomach Twojej istoty. Wniebowstąpienie finalizuje podróż w świecie zmysłów transformacją do czystej Światłości w dosłownym tego słowa znaczeniu.

***

Bóg Jest wszystkim, co Jest. Pamięć o Bogu jest funkcją osobowego umysłu, czyli ciała mentalnego Pola Energii Człowieka. Świadomość - Jestem jest zintegrowana z umysłem Boskim, umysłem fundamentalnym, który Jest Obserwatorem, jest Boskością w człowieku.

Rozwój to proces wzrastania. Nasienie drzewa zawiera cały jego potencjał, choć jest niewielkie w swej objętości. Potrzeba jednak wielu lat, zmienności czynników atmosferycznych, ludzkich czy jego własnej siły, by wyrosło na silną istotę. Jego wzrost można również podzielić na etapy, które posiadają swoje własne cechy. Podobnie jest z rozwojem uwarunkowanej świadomości.

***

Życie jest wielkim darem Najwyższego Stwórcy. Problemem jest sztuka tworzenia życia - umiejętność kreacji która wymaga spełnienia określonych warunków.

***

Aby Dusza mogła doświadczać (aromatu kwiatów, rozkoszy frazy muzycznej, dotyku miłości czy smacznych owoców) musi posiadać narzędzia. Tymi narzędziami są: ciało, ego, umysł i inteligencja. W rozwoju duchowym nie chodzi o ucieczkę z ziemskiego piekła, ale naukę tworzenia na poziomie świata zmysłów. W wyższych światach, istoty opanowały do perfekcji umiejętności dotyczące twórczości swego świata. Ziemianie dopiero w tej sztuce czynią pierwsze kroki. Przeszkodą w przyswajaniu wiedzy i praktycznym jej wykorzystaniu jest żądza.