Miłość w myślach, słowach i miłość w działaniach, to trzy podstawowe elementy rozwijającego kochania.
Miłość dla własnego rozwoju potrzebuje doświadczeń, w których człowiek wyraża swoje serce.

Czy manipulowanie uczuciem Miłości można nazwać Miłością?
Jakie informacje o nas, dla nas, płyną z takich doświadczeń?

Jedną z cech miłości jest wrażliwość. To jednocześnie dobry miernik Miłości wobec otaczającej rzeczywistości. Jeśli kochasz siebie, jesteś równocześnie wrażliwy na rzeczywistość, która Cię otacza. Jeśli ignorujesz świat, potrzeby innych, ból i cierpienie, zrewiduj to, co nazywasz miłością.

Z mojej perspektywy wszyscy uczymy się kochać. Gdybyśmy tę lekcję zaliczyli, jako jednostki czy społeczność, nasz świat byłby rajem dla wszystkich.

Myśl, słowo i czyn. Trzy narzędzia do tworzenia. Kim jest ten, który tworzy?

Wybór. Kreacja. Doświadczenie.
Kim jest ten, który doświadcza?

Potrzeba. Wybór. Doświadczenie. Wnioskowanie. Zmiana. Kim jest ten, który potrzebuje i dokonuje zmian?

Czym jest rozwój? Kim jest ten, który się rozwija?

Dlaczego osądzamy?
Czy dostrzegasz w osądzie przyczynę, Twoje własne zaprogramowanie?
Czy naprawdę dostrzegasz obiekt, który oceniasz?
Źródłem osądu jest często niezaspokojona potrzeba. Skupiając się na innym, tracimy czas. Warto skonfrontować się z uczuciami, które wzbudza inny człowiek i transformować siebie, swoje przekonania. To one modelują nasze uczucia wobec innych, jak również nasze reakcje na to, co oni sobą wyrażają.
Czy mamy realny wpływ na innego człowieka? Niekoniecznie. Zatem zmieniajmy to, na co wpływ posiadamy, swój program warunkujący nieharmonijne uczucia, motywujący do osądzania.

Czy Twoim zdaniem rozwój emocjonalny człowieka to konieczność czy fikcja?
Doświadczenia służą między innymi wnioskowaniu, warunkującemu rozwój człowieka.

Z mojej perspektywy doświadczenia służą pogłębieniu wiedzy o sobie i świecie, który współtworzymy. Deficyt w zakresie rozwoju emocjonalnego nie sprzyja harmonii w życiu osobistym i jest źródłem wielu problemów w życiu społecznym. Wiedza dotycząca tematyki jest dostępna, choćby dzięki internetowi. Kwestią pozostaje zainteresowanie i otwartość na jej pogłębienie.

Problemy emocjonalne są powszechne i dostrzegalne we wszystkich grupach wiekowych, choćby pod postacią wszechobecnego niepokoju czy strachu. To są fakty. Szkopuł w tym, że wielu ludzi zaprzecza ich istnieniu. Wiedza dotycząca roli emocji w rozwoju człowieka, w tym sztuce tworzenia w harmonii z osobistym potencjałem twórczym, powinna być wykorzystywana jako element świadomej edukacji.
"Teoria emocji pozytywnych" pani prof. Friedrickson i dalsze jej prace dotyczące tej problematyki, liczą ponad 20 lat, nie wspominając o twórcach psychologii pozytywnej - prof. Seligmanie czy prof. Csikshentmihaly. To spuścizna dziesiątków lat kosztownych prac badawczych i wspaniałej, służącej harmonijnemu rozwojowi człowieka wiedzy z jednej strony i głucha cisza w obszarach ludzkiej potrzeby, z drugiej. Cenę, jaką płacimy za opieszałość korzystania w ramach, choćby edukacji szkolnej, obserwuję zza lekarskiego biurka i nie tylko.