Jesteś.
Jesteś Rzeczywistością.
Wszystko, co tworzy myśl, jest iluzją.
Iluzja, w założeniu, umożliwia nam doświadczenie niematerialnych koncepcji potencjału twórczego Ducha.
Nic więcej i nic mniej.
Traktowanie iluzji jako rzeczywistości wprowadza nas do labiryntu ze ślepym zakończeniem.
Traktowanie iluzji jako miernika własnego rozwoju stanowi bazę do uzdrowienia dysfunktywnych aspektów naszego indywidualnego świata, odkrycie nowych możliwości Ducha, w tym, w zakresie współtworzenia rzeczywistości uzgodnionej z „innymi”.
Traktujmy z powagą rzeczywistość — siebie.
Twórzmy i odkrywajmy potencjał twórczy Ducha, ale bez identyfikacji z efektem procesu tworzenia, czyli bez budowania labiryntu na bazie skutków twórczości.
Jeśli potraktujemy iluzję jako rzeczywistość, wcześniej czy później, zagubimy się.
Twórzmy.
Obserwujmy.
Doświadczajmy i powracajmy do siebie, do rzeczywistości, którą jesteśmy tu i teraz bez żalu za niespełnieniem (może nie byliśmy przygotowani), bez uprzedzeń, jak również bez poczucia braku w związku z niezaspokojeniem tego, co traktowaliśmy priorytetowo.
Spójrz na siebie.
Jesteś Rzeczywistością i choć nie zawsze stworzysz to, czego pragniesz, na pewno doświadczysz tego, co będziesz potrafił stworzyć.
Świat jest lustrem.
Tylko lustrem.
***
Cierpisz…
Dlaczego…?
Nauczono Cię identyfikować Rzeczywistość, którą Jesteś z efektami własnej twórczej działalności i/lub twórczości innych.
Pamiętajmy, że definicje odzwierciedlają nasze zrozumienie siebie i tego, co nazywamy światem.
Wraz z naszym rozwojem, zmieniają się.
Dlaczego?
Dlatego, że my zmieniamy ogląd siebie i tego, co określamy słowem — rzeczywistość.
Co dla Ciebie oznacza sformułowanie: żyć w harmonii z Rzeczywistością?
Samopoznanie czy realizacja wyobrażonego celu?
Czy dostrzegasz ogrom cierpienia (własnego i nierzadko innych istot) w gonitwie za realizacją wyobrażeń?
Czy naprawdę potrzebujesz zaspokojenia kolejnego pragnienia, aby odczuwać radość, zadowolenie, szczęście?
Czy kiedykolwiek odczuwałeś pełnię spełnienia, kiedy zrealizowałeś wyzwanie i uzyskałeś swój cel, czy raczej przechodziłeś nad tym do porządku i inicjowałeś pogoń za realizacją kolejnego pragnienia?
***
Twórczość.
Niesie ogrom samopoznania.
Ujawnia poziomy naszej istoty wymagające większego zainteresowania i inwestycji (uzdrowienia).
Odkrywa nieznane oblicze potencjału twórczego Ducha, co wzbogaca nasz ogląd siebie i naszej relacji z Rzeczywistością.
Umożliwia odczucie Nieskończonego w ograniczonym.
Weryfikuje przekonania, a tym samym sprzyja transformacji siebie i swego oglądu rzeczywistości.
Jest swoistym aktem integracji z najgłębszymi pokładami własnego Ducha, a wraz z nią, drogą do uzdrowienia i uwolnienia siebie z ograniczeń wynikających z materialnej formy naszego istnienia.
Kochajmy.
Twórzmy.
Doświadczajmy.
Transformujemy.
Wzrastajmy.
Upór, samodyscyplina, konsekwencja, to wielcy sprzymierzeńcy naszego rozwoju.
***
Nawykowa reakcja i życie na autopilocie (według starych wzorców tworzenia) czy czujność odczucia siebie na „tu i teraz”, wraz z reakcją adekwatną do tego, co odczuwamy?
Konsekwencje wyborów są różne.
Wybór numer 1 opisuje myśl Sokratesa: „Jeśli robisz to, co zawsze robiłeś, będziesz miał to, co zawsze miałeś”.
Wybór numer 2, to otwarte wrota samopoznania. Wkroczenie w nieznane i nieskończone, ale umożliwiające transformację i transmutację, co oznacza rozwój świadomości wraz z poczuciem „płynięcia — uskrzydlenia”, satysfakcji i zadowolenia.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska
Fot. Sara Stępień