Czy związek partnerski utrzymywany przez nieustające "zabiegi" jednej ze stron, dla utrzymania status quo z racji korzyści związanych z układem, rozwija któregokolwiek z partnerów, czy raczej prowadzi do konsekwentnego spadku poziomu energii, a tym samym stagnacji?

Czy uważasz, że istota identyfikująca się ze swą Prawdziwą Naturą ma potrzebę wykorzystywania manipulacji w ramach relacyjności?
Po cóż miałaby to czynić?

Ludzkie relacje mogą stymulować rozwój, jeśli istnieje uczucie i/lub zrozumienie oraz związana z tym wzajemna wymiana Energii.

Wszyscy jesteśmy istotami energetycznymi, co oznacza łączność wszystkich i wszystkiego. Jeśli energia nie zostaje wymieniona, spiętrza się, co oznacza zaburzenia jej przepływu. Każdy "zator" ma swoje konsekwencje, zazwyczaj negatywne.

Gromadzenie dóbr (sam proceder) ma przyczynę, często w pragnieniu zapełnienia niezdrowego uczucia pustki, imponowania innym, pragnienia władzy czy splendorów z nią związanych itd. To wszystko miraż, iluzja, przejściowy stan, który może być uroczy przy założeniu braku przywiązania. Zazwyczaj jednak człowiek identyfikuje własny byt z uwarunkowaną świadomością, niepomny na genezę swego istnienia, a wszelkich porażek doświadcza bardzo boleśnie.

Co decyduje o jakości naszych wyborów i czynów?

Czy pobożne intencje, piękne frazesy i święte słowa czynią świat lepszym, czy raczej człowiek o dojrzałej osobowości przejawiający się poprzez szlachetne cechy?

Kiedy rozpoczynamy realnie świadomą pracę nad sobą: programując się z pozycji żądzy czy akceptując siebie, takimi jakimi na dany moment jesteśmy, transformujemy w rytm miłości własnej cechy stanowiąca nasze okno postrzegania i doświadczania Jedynej Rzeczywistości?

Czym jest z perspektywy rozwoju energetycznego, doskonalenie wewnętrzne?

Wraz ze wzrostem świadomości, co integralnie wiąże się z poszerzeniem palety cech wewnętrznych, takich jak: mądrość, odpowiedzialność, ufność, cierpliwość, konsekwencja, wytrwałość, wstrzemięźliwość, piękno, harmonia, humanitaryzm, sprawiedliwość, prawdomówność, jedność i wiele innych, zmienia się nasz świat. Dostrzegamy w Jedynej Rzeczywistości to, co umykało naszej uwadze z racji braku stosownych cech wewnętrznych. To decyduje o zmianie naszych preferencji i priorytetów, co prowadzi do zaangażowania energii psychicznej w odmienne od dotychczasowych, projekty.
Dostrzegając, że od naszych osobistych cech wewnętrznych, ich bogactwa w sobie zależy to, co widzimy i tworzymy, zaczynamy inwestować swoją energię w rozwój tych cech, a więc rozwój własny. Rozumiemy że pełnia doświadczenia zależy od naszego wewnętrznego rozwoju, a nie czynników zewnętrznych. Szlachetne cechy, które rozwijamy podnoszą w naturalny sposób wibrację osobistą i w każdym doświadczeniu zbliżamy się w naturalny sposób do przekroczenia wymiaru życia. Proces ten nazywamy wniebowstąpieniem, czyli przekroczeniem granicy wymiarów bez bólu umierania.

Czy Miłość manipuluje, dyskredytuje, oskarża..., niszczy relacje?

Jaka istnieje różnica pomiędzy miłością, a żądzą w ramach realizacji relacji partnerskiej?

Nie ma dwóch, w taki sam sposób uwarunkowanych wewnętrznie istot. Zatem, czy można doradzać komukolwiek w jakiejkolwiek kwestii, oglądając rzeczywistość z poziomu jednostkowego zaprogramowania? Każda istota posiada w swym sercu własną mądrość i związane z tym, możliwości nietuzinkowego rozwiązywania swoich problemów. Prawdziwym wyzwaniem dla empatycznego człowieka jest inspirowanie innych do otwarcia przestrzeni ich własnego serca.

Prawdziwa pomoc płynie z obecności kochającej istoty, dzięki której potrzebujący może szybciej otworzyć wrota swej własnej mądrości.

Wszelkie metody programowania ludzkiej podświadomości pełnią rolę informacyjną, a ich zastosowanie może jedynie chwilowo wesprzeć potrzebującego pomocy człowieka. Jeśli uwierzymy w szczególną moc metod, mamy problem, bowiem ufając ich mocy, oddalamy się od odkrycia własnego rozwiązania problemu.