Uzdrawianie niewiele ma wspólnego z czynieniem tak zwanych "cudów", ale raczej z wydobywaniem klejnotów własnego twórczego potencjału w ramach procesu wcielania w życie szeroko pojętej wiedzy. Intuicja jest tu drogowskazem, a serce mapą podróży.

Istotnym elementem uzdrawiania jest właściwe rozumienie, kto jest głównym bohaterem, a kto, podporą procesu.

Tylko zrozumienie i wzięcie pełnej odpowiedzialności za siebie, pozwala na znalezienie najbardziej odpowiednich metod i ludzi, którzy mogą nam pomóc podążyć tą, często, trudną dla naszego rozumienia drogą.

Istnieje wiele poziomów uzdrawiania, leczenie jest tylko jednym z nich.

Uzdrawianie wiąże się z uruchomieniem potencjału twórczego pacjenta i docelowo uzyskaniem opcjonalnego stanu równowagi psychofizycznej, do której realnie dorastamy w ramach dbałości o własne samopoczucie i zdrowie dzięki samopoznaniu. Leczenie, bez względu na metody i medykamenty, ogranicza się do mniej lub bardziej konsekwentnej realizacji zaleceń specjalisty z wszelkimi konsekwencjami z tegoż wynikającymi.

Wybór sposobu, dzięki któremu pragniemy uzyskać stan równowagi psychofizycznej zależy od naszego rozumienia siebie i świata, który współtworzymy z innymi, a więc od poziomu rozwoju świadomości. Wybór bez zrozumienia celu i metody terapeutycznej, ogranicza się często do incydentalnych z naszej strony działań, które w konsekwencji nie mogą przynieść oczekiwanych rezultatów. Każdy rodzaj terapii zakłada bowiem rozumienie procesu i zaangażowanie bezpośrednio zainteresowanego.

Poziom rozwoju świadomości jest soczewką, która decyduje o naszym postrzeganiu. Rozwój świadomości zmienia obraz rzeczywistości, nasz sposób jej postrzegania, nasze priorytety, preferencje i wybory.

Wielu ludzi, którzy doświadczyli w relacjach traumy i mają zrozumienie negatywnych konsekwencji płynących z pielęgnowania urazy, usiłuje za wszelką cenę "wybaczyć". Liczne ceremonie temu służące, gry i programowanie, mają przynieść upragniony efekt: wybaczenie. Niektórzy twierdzą, że dzięki swoim licznym zabiegom uzyskali spokój płynący z wybaczenia, ale rzeczywistość jest daleko bardziej złożona. Intencja nie jest tym samym, co oglądanie własnej traumy z perspektywy głębokiej wewnętrznej Ciszy, do której docieramy na drodze stałego podnoszenia Energii, na drodze rozwoju świadomości.

Niektóre problemy emocjonalne, a zwłaszcza związane z bezdusznym działaniem ze strony innych istot, pozostają w Polu Energii Indywidualnej bardzo długo... tym dłużej, im bliższe emocjonalne więzy łączyły ludzi. Świadomy dostęp do tej energii jest ograniczony, a zwłaszcza w przypadku odległej karmicznie przeszłości. Światło ujawnia wiele zakrytych problemów. Umożliwia to rozwijającej się Duszy na spojrzenie z innej perspektywy na wydarzenia i uczestników, a także własnej roli w procesie.To dopiero wówczas dokonuje się to, czego nie da się programować z poziomu umysłu - wybaczenie. Zmiana obrazu rzeczywistości jest związana z rozwojem świadomości, a co za tym idzie sprzyja uwalnianiu wszelkiego bólu zgromadzonego karmicznie w naszym Polu Energii Indywidualnej zwanym Duszą.

Świadomy rozwój człowieka, to proces transformowania siebie na tych poziomach własnej istoty, do których docieramy swym świadomym umysłem. Samoobserwacja, to podstawowe narzędzie służące samopoznaniu, a tym samym dokonaniu najstosowniejszego wyboru w oparciu o wiedzę o sobie, dla swego najwyższego dobra. Najwyższym dobrem dla adepta rozwoju jest wybór gwarantujący wzrost poziomu energii własnej.

Dlaczego odczuwanie Miłości gwarantuje najdoskonalszy wybór bez względu na poziom rozwoju świadomości ?

Dlaczego wybór płynący na fali Miłości, opcjonalnie uwalnia blokady z Pola Energii Człowieka, które udaremniają mu dostęp do własnego potencjału i uniemożliwiają harmonijny kontakt z otoczeniem?

Co oznacza dla Ciebie termin "przygotowanie" do świadomego rozwoju?

Na czym, Twoim zdaniem, polega pomoc w rozwoju ze strony "świata zewnętrznego"?

Na czym, Twoim zdaniem, polega i czemu służy, świadoma "wymiana energii" pomiędzy istotami uczestniczącymi w procesie rozwoju?

Dlaczego spostrzeżenia innych ludzi dotyczące procesu naszego rozwoju należy traktować jako: pomoc w rozumieniu, wsparcie w uwalnianiu blokad lub inspiracje - nowe koncepcje służące poszerzeniu oglądu rzeczywistości?
Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy przetwarzaniem "cudzych myśli", a "wytapianiem złota" z siebie?

Dlaczego szacunek, wdzięczność i odpowiedzialność określane są mianem "niezbędników" adepta rozwoju?
Co ich wyrażanie pomaga dostrzec w sobie?