Czy wolałbyś mieć nadzieję na uwolnienie od kajdanów lęku czy po prostu nie odczuwać lęku?

Pamiętam zajęcia z psychiatrii na studiach... Twarze przerażonych istot, lub tępe spojrzenie nafaszerowanych lekami psychotropowymi... Ból... Gdybyś któregokolwiek z chorych zapytał o wybór: nadzieja czy wolność od lęku, zapewniam... bardziej świadomi, wybraliby spokój i harmonię.

Świadome życie, to sztuka wyboru w harmonii z tym, kim jesteś na dany moment we własnym odczuwaniu, a nie wyobrażeniu.

To wybory na "wyrost", wybory, którym przyświeca żądza bycia kimś innym, skutkują gigantycznymi problemami natury emocjonalnej.

Sztuka kreowania szczęśliwego życia, to potężne wyzwanie. Pobożne życzenia czy ślepa wiara w samospełniające się życzenia, to niezbyt wiele.

Transformowanie lęku, jako niskiej wibracji w Polu Energii Człowieka, wymaga stałego podnoszenia energii na wielość sposobów, w tym kreacji.

Wybór dla którego bazą jest Mądrość Serca, skutecznie podnosi wibrację i stopniowo uwalnia doświadczenie lęku.

Jeśli potrafisz dostroić się do wibracji Umysłu Fundamentalnego, nie odczuwasz lęku. Powrót do tożsamości osobowej, ujawnia lęk. Jak wiele istot może dostroić się do Umysłu Fundamentalnego? Jakie warunki musi spełnić taka istota?

Prawda danej istoty, wynika z jej odczucia, a nie z wyobrażenia.

Zanim rozpoczniesz budować dom, uzgadniasz z architektem projekt, który będzie najpełniej służył realizacji Twoich potrzeb dotyczących funkcjonowania w ognisku domowym. To samo dotyczy innych aspektów Twej rzeczywistości, pracy, relacji osobistych czy społecznych, hobby, czy sposobów pozyskiwania wiedzy. Wówczas doświadczasz harmonii i spokoju - warunków dobrego, spełnionego życia i dalszego rozwoju.

Nie "gromadzisz" ludzi, wiedzy, gadżetów, jeśli w Twoim sercu brzmią dźwięki Miłości czy Ciszy. Jesteś głęboko przekonany, że to czego właśnie tu i teraz potrzebujesz dla pełni swego najwyższego wyrażenia czy wzrostu - posiadasz.

Z wdzięcznością kochającej i respektującej potrzeby swoje jak również innych uczestników biesiady, z łatwością rozstajesz się z elementami, które do tej pory wypełniały Twój harmonogram dnia służąc z troską Twemu rozwojowi i podążasz w rytm odczucia własnego serca, do nowych wyzwań, do przestrzeni, które są dla Ciebie okryte tajemnicą.
Nie rozwiniesz się wciąż powtarzając te same rytuały.

Szanuj tych, którzy pomogli Ci wzrosnąć na nowy pułap zrozumienia siebie. Wszyscy jesteśmy Jednym Duchem, choć postrzegamy i doświadczamy z wielości perspektyw.

Miłość nie nosi maski. Jest Energią tworzenia i stworzenia. Tworzy w harmonii ze wszystkim, co Jest. Maska często jest ochroną przed dezintegracją osobowości, ale kiedy wzrośniesz w wewnętrzną moc, porzucasz ją. Niekiedy maska skrywa tajemnice, do odkrycia której inni muszą dorosnąć.

Wielu ludzi, których miałam przyjemność spotkać narzekało na brak zrozumienia ich potrzeb przez bliźnich. Nie potrafili jednocześnie odpowiedzieć na pytanie dlaczego oczekiwali zrozumienia innych, mając świadomość odmienności sposobu postrzegania rzeczywistości. Czasami nie potrafili w ogóle sygnalizować tego, czego potrzebują, ale oczekiwali od innych wsparcia.

Życie czasami przynosi niespodziankę pod postacią większego zainteresowania naszymi problemami ze strony postronnych osób, ale to bonus, który wiąże się z otwartym na miłość sercem zainteresowanego naszą potrzebą człowieka.

Inwestując w siebie, w budowanie silnej i emocjonalnie stabilnej osobowości, umożliwiamy sobie niezależność realizacyjną. Jeśli wówczas otrzymamy wsparcie, odczujemy wdzięczność i poszerzymy wgląd w Rzeczywistość przez IV czakrę.

Wdzięczność odczuwają najczęściej ludzie wolni w swych wyborach i niezależni w działaniu. Szczodrze dziękują za wszystko, co życie dobrego dla nich niesie i traktują to, jako dar. Serce nie odczuwające wdzięczności, pomimo szczodrości i hojności z jaką ma do czynienia, jest zazwyczaj zamknięte przez ból, czasami nieuświadomione blokady na poziomie emocjonalnym.

Konfrontacja z rzeczywistością niesie wciąż wiedzę do wykorzystania o nas i dla nas.
Skupianie się na innych, poza możliwością podzielenia się swymi poglądami, wiedzą, czy udzielenia wsparcia czy pomocy, to strata czasu.

Samoobserwacja daje możliwość rejestrowania swoich uczuć i odczuć, myśli i wniosków nasuwających się z tytułu percypowanej i doświadczanej wiedzy. Im więcej rozumiesz, tym szybciej dostrzegasz związek pomiędzy doświadczeniem, a przekonaniami - bazą do tworzenia. Umożliwia Ci to opcjonalną decyzyjność w kwestii transformowania tych przekonań, które przestały pełnić bazę do konstruktywnego tworzenia.

To prawda, ze zrozumienie tego, co się wydarzyło, jak również realnych skutków w postaci wiedzy o sobie, poznajemy analizując przeszłość. Taki rodzaj obserwacji jest możliwy, jeśli nasze emocje są w miarę stabilne. Jednakże, jeśli potrafimy działać i równocześnie obserwować siebie w konfrontacji z wydarzeniami, zbliżamy się do Prawdy o nas samych.

Po pewnym czasie potrafimy odróżnić umysł fundamentalny (obserwatora) od umysły różnicującego (ego). To początek drogi do przebudzenia. Umysł fundamentalny, to czysta Świadomość, która JEST. To ekran w kinie, gdzie umysł różnicujący reżyseruje swoje obrazy.

Jeśli z takiego poziomu wybieramy rozwój przez Miłość, dalsza podróż jest harmonijna i satysfakcjonująca, choć często trudna.

Moje wybory zawsze płynęły z poziomu Miłości, ale bardzo często prowadziły do wielkiego bólu w doświadczeniu. Ból ten ujawniał moje przekonania, które wymagały transformowania, moje oczekiwania, które choć pobożne, nie mogły się spełnić.

Jeśli masz ciężko i przewlekle chorego, którego kochasz, nie opuścisz go, choć Twoje serce wypełnia niepokój i ból, choć bardzo pragniesz zmiany doświadczenia. Będziesz trwał, wspierał, szukał nowych możliwości i inspirował do otwierania serca, by chory miał szansę zrobić coś dobrego dla siebie.

Ażeby serce opiekuna nie rozpadło się, potrzebna jest czujność i inwestycja w siebie. Im więcej Miłości sobie zaoferujesz, tym lepiej.

Gigantyczny stres, który towarzyszy schorzeniom przewlekłym i możliwości nagłej śmierci kogoś, kogo kochasz, rozwijają zespół przetrwania. Zespół przetrwania polega na stymulacji struktur mózgowych ukierunkowanych na zabezpieczenie niezbędnych funkcji życiowych organizmu opiekuna. Zespól ten rozwija również wiele dzieci, które nie posiadają określonych wewnętrznych cech, by edukacja szkolna była dla nich rozwijającą przygodą.