Czym jest dla Ciebie kreacja?
Czym jest, z perspektywy Twojego rozumienia Rzeczywistości, rozwój?
Czym jest samopoznanie?

Dobrostan, to termin, który psychologia pozytywna identyfikuje z uczuciami pozytywnymi (ulga, ekstaza), jak i pozytywnymi działaniami, które nie posiadają składnika uczuciowego (pochłonięcie, zaangażowanie). Pojęcia szczęście czy dobrostan czasami odnoszą się do uczuć, a czasami do działań, podczas wykonywania których nie odczuwamy jakichkolwiek uczuć.

Ponieważ odczucie dobrostanu i szczęścia zależy od ludzkiej emocjonalności, psychologia pozytywna skupia się na sposobach jej zwiększania.

Emocje pozytywne odnoszące się do teraźniejszości dzielą się na dwie kategorie: przyjemności i przyjemności wyższego rzędu. Przyjemności dzielą się na cielesne, doświadczane za pomocą zmysłów (smak, zapach, seks, dźwięk, obraz) oraz wyższego rzędu - mające złożony, intelektualny charakter (błogość, uniesienie, zachwyt, uciecha, ekstaza, odprężenie). Przyjemności dotyczą chwili obecnej.

Gratyfikacje, to druga klasa emocji pozytywnych odnoszących się do teraźniejszości. W odróżnieniu do przyjemności, nie są one uczuciami, lecz czynnościami, które lubimy wykonywać (czytanie, jazda na rowerze, ciekawe dyskusje, wspinaczka, itd). Gratyfikacje całkowicie nas pochłaniają i angażują, wyłączają świadomość indywidualną i emocje.

Na czym polega różnica między realizacją z poziomu siły pasji, a kreacją z poziomu odczuwania Miłości?

Pasja, to samorealizacja na bazie wyobrażeń bez uwzględnienia Miłości w odczuciu. Jej siłą motywującą jest żądza.

Kreacja serca, to działanie dla którego bazą jest odczucie Miłości. Jej siłą napędową jest Miłość.

Jakie są następstwa działania z poziomu siły pasji, a dokąd prowadzą czyny rozwinięte na bazie odczucia Miłości?

Działania z pasją, dla którego siłą napędową jest żądza, mogą, ale nie muszą pomnożyć bogactwa materialnego i wszelkich atrybutów z niego płynących - władzy, splendorów, popularności itp. Manipulacja, która jest orężem dla działającego z tego poziomu rozumienia rzeczywistości, człowieka, często prowadzi do rozwoju zawiści, zazdrości, bezwzględności, bezduszności, utrwala problemy emocjonalne i w konsekwencji obniża poziom wibracji własnej bez względu na praktyki medytacyjne czy inne sposoby relaksacji czy podnoszenia energii. Najbardziej tragicznym skutkiem, z mojej perspektywy jest kręcenie się w labiryntach stworzonych przez umysł i niemożność opuszczenia tego nieharmonijnego z samego założenia (patrz święta geometria), wymiaru istnienia.

Istoty kreujące z siły pasji utykają w pułapce tego wymiaru z uwagi na brak możliwości stworzenia w oparciu o cechy, które ukształtowali, harmonijnego doświadczenia życiowego, gwarantującego stabilizację poziomu energii.

Kreacja pomijająca wyższą uczuciowość jest nieharmonijna z samego założenia. Świadomy rozwój oznacza bowiem wzrost poziomu wibracji w zakresie wymiarów człowieka, z których obecności zdajemy sobie sprawę. Emocjonalność jest ludzką piętą Achillesa w świadomym rozwoju.

Jak twierdzą ojcowie psychologii pozytywnej (Seligman, Csikshentmihaly), umiejętność utrzymania emocji na poziomie uczuć wyższych jest integralną składową szybkiego, ludzkiego rozwoju, w tym, doświadczania szczęścia i wzrostu funkcji poznawczych. Dlaczego więc programy szkolne nie przewidują równoległego do poszerzania aspektu intelektualnego osobowości, rozwoju ludzkiej emocjonalności?

Uczucia wyższe, w tym odczuwanie Miłości, są również gwarantem konsekwentnego wzrostu poziomu wibracji, co oznacza rozwój energetyczny człowieka.

Wraz z rozwojem energetycznym, świadoma istota uzyskuje coraz szerszy dostęp do informacji zdeponowanych w Powszechnym Polu Energetycznym. Dzięki nowym koncepcjom poszerza w naturalny sposób okno postrzegania i platformę dla wyrażania siebie.

Podnoszenie wibracji na emocjonalnym poziomie ludzkiej istoty możemy uzyskać na drodze przyjemności, bądź gratyfikacji.

Podobnie jak uzyskanie rozkoszy podniebienia wymaga szczególnych warunków i wybranych potraw, tak i inne zmysłowe przyjemności są uwarunkowane. Wszystkie prowadzą po pewnym czasie do znużenia i przesytu.

Koncentracja uwagi na eskalacji zmysłowych przyjemności, często prowadzi do świata uzależnień i w następstwie rozwoju patologii fizycznych lub psychicznych.

Aby uzyskać oczekiwane stany świadomości, ludzie, którzy utknęli w "przestrzeni eskalacji doznań zmysłowych", rujnują dobre relacje społeczne, niszczą przyjaźń, nie potrafią skorzystać z wielkiego bogactwa, jakie niesie głębia doznań w stabilnym układzie partnerskim. Ich chwiejność emocjonalna i uzależnienie psychiczne, uniemożliwia stworzenie głębokiej relacji opartej na zaufaniu i lojalności wobec partnera. Ich związki są powierzchowne, krótkotrwałe i mało satysfakcjonujące. Wciąż poszukują nowych możliwości, ufając, że ich brak spełnienia tkwi po stronie kolejnego partnera. Cechy, które szlifują w ramach takich doświadczeń, nie sprzyjają stabilności emocjonalnej, co oznacza stagnację w rozwoju bez względu na swoje na ten temat wyobrażenia.