Spostrzeżenie czy osąd?
Czym się różnią?

Ocena, osąd, opiniowanie, krytycyzm... spotykamy na każdym kroku w przestrzeni komunikacji poprzez słowo. Zastanówmy się: kogo bądź, co osądzamy, opiniujemy czy krytykujemy.

Każdy człowiek jest uwarunkowany. Każdy posiada zespół przekonań ukształtowanych na drodze doświadczenia. Każdy zatem legitymuje się subiektywną prawdą dotyczącą siebie i otaczającej rzeczywistości.

Skoro nasz ogląd rzeczywistości jest uwarunkowany, subiektywny, jaki sens mają nasze osądy, krytyka czy opinie?
Co realnie osądzamy, opiniujemy czy krytykujemy - rzeczywistość innego człowieka czy nasze o niej uwarunkowane wyobrażenie?

Jeśli w konfrontacji z innymi skupiamy uwagę na naszym oglądzie istot, sytuacji czy relacji, możemy uzyskać całkiem sporą dawkę informacji o nas samych: systemie wyznawanych wartości, cech wewnętrznych, preferencjach i priorytetach. Wiedzę o sobie możemy wykorzystać dla różnych celów związanych z kreatywnością, w tym również do ukierunkowania naszych działań dla skutecznego podniesienia poziomu energii własnej.

Uczciwość, to kręgosłup zdrowej relacji.

Każda istota wybiera zgodnie z własnym odczuciem czy wyobrażeniem, czyli w harmonii z tym, co określa słowo - prawda. Ludzki umysł jest jednak tworem zmiennym, stąd prawda oparta na wyobrażeniu, to słoń na glinianych nogach, to rzeczywistość podlegająca nieustannej zmianie.

Pomyłka, to słowo najczęściej używane do określenia ulegającej zmianie prawdy zrodzonej z naszych wyobrażeń.

To, co czynimy dostrzegając pomyłkę jest uwarunkowane naszym poziomem rozwoju, a więc sposobem postrzegania i rozumienia siebie, swych potrzeb i rzeczywistości.

Jeśli szanujemy siebie i tym samym szacunkiem obdarowujemy innych, sygnalizujemy uczciwie swoją nową prawdę ze wskazaniem na siebie, jako źródło zmiany.

Z mojego osobistego doświadczenia wynika, że przyznanie się do błędu, to trudne wyzwanie dla wielu ludzi. Najczęściej obawiają się, że coś stracą lub kogoś zranią. Myślę, że największy chaos i cierpienie wnosi do wszelkich relacji kłamstwo, bądź niechęć do określenia uczciwie swojego stanowiska.

Prawda ludzka zmienia się. To pewnik. Relacje ewoluują. Przetrwają tylko te, którym towarzyszy prawda, a więc obopólny szacunek.

Niektórym ludziom, których spotkałam na mojej drodze życia wydaje się, że życie, to róg obfitości, z którego należy czerpać "pełnymi garściami", bez względu na to, w jaki sposób i czyim kosztem. Ale... po latach uprawiania takiego sprytnego procederu, nadal wydają się być niezadowoleni, nieustatysfakcjonowani.
Dlaczego?

Z mojej perspektywy w życiu nie liczy się cel, ale droga podążania, sposób, w jaki uzyskujesz to, na czym Ci zależy. To właśnie on decyduje o odczuciach towarzyszących Twojej podróży, a nie chwila, w której dostaniesz to, o co Ci chodziło.

Dlaczego cel wydaje się być nieistotny? Byłeś, jesteś i będziesz Boską Energią. Bez względu na to, co osiągniesz dla świata zmysłów i czy osiągniesz. Sposób podążania natomiast świadczy o poziomie integracji z Twoją wewnętrzną Istotą. Im więcej w nim empatii, ciepła i serdeczności w relacji z samym sobą i innymi, tym bliżej jesteś Prawdy o sobie.

Prawda w wyobrażeniu różni się od Prawdy Twojego doświadczenia. Dlaczego?

Czym jest to, co wyrażasz w relacjach?

Świat zmysłów, to możliwość doświadczenia siebie, doświadczenia swej duchowej natury. Sposób, w jaki doświadczamy jest zdeterminowany przez nasze wybory. Te z kolei są uwarunkowane cechami, które odkryliśmy, bądź ukształtowaliśmy w toku ewolucji. Jedyną Energią , która łączy wszystkie poziomy i wymiary jest Miłość. Im więcej jej w Twoim życiu, w Twoich relacjach, tym bliżej Twej Prawdziwej Istoty jesteś.

Miłość stworzyła ten świat, a więc tylko Miłość może pokonać ciemność, która jest również jej tworem...

Dlaczego Miłość stworzyła swoje przeciwieństwo?

Życie w przejawionej formie toczy się pomiędzy Światłem i ciemnością, bielą i czernią, yin i yang.

Ciemność tworzy ramy dla Światłości, podobnie jak to czyni czarny flamaster, kreśląc formy na białym arkuszu papieru. Wewnątrz czarnego konturu jest biel.

Powrót do Światłości, do świata Jedności - Bieli, można porównać do wycierania ram, zarysu formy.

Światło jest. Powrót formy do Światłości, to droga poznania przez wielość doświadczeń, które zacierają coraz skuteczniej kontury - twór myśli, słów i czynów.

Człowiek zawsze jest w jedności ze wszystkim, co Jest. Nie zawsze ma tego świadomość.

Rozwój przybliża nas do odkrycia wiedzy o swej prawdziwej tożsamości, a następnie do doświadczenia jej w odczuciu.

Potrzebujemy wielu narzędzi, by odkryć poprzez doświadczenie i odczuwanie swoją prawdziwą tożsamość. Jednym z nich jest medytacja.

Medytacja jest wielofunkcyjnym narzędziem. Czasami wspomaga wyciszenie chaosu, czasem wydobywa błogość, rzadziej - jedność w odczuciu.

Medytacja nie zastąpi kreacji. Kreacja bowiem jest źródłem poznania poprzez doświadczenie.

Kreacja i medytacja. Czy potrafimy zachować pomiędzy nimi balans?