Każda istota jest doskonałą w ramach własnych możliwości tworzenia i doświadczania. Dążenie do coraz bardziej doskonałego samo wyrażenia jest naturalną ludzką potrzebą, a nie wymogiem doświadczenia stanu świadomości zwanego szczęściem.

Wszystko się zmienia. Blask wczorajszego doświadczenia stanu szczęśliwości odchodzi w przeszłość, choć bardzo pragniemy go zatrzymać. Dlaczego?

Czy bezkrytycznie mantrowanie - jestem szczęśliwy, pozwala na doświadczenie tego stanu świadomości?

Profesor Martin Seligman, współtwórca psychologii pozytywnej opisuje stan świadomości zwany szczęściem jako sumę trzech składników, z których najbardziej znaczącym wydają się być emocje zwane umownie pozytywnymi. Od umiejętności zarządzania emocjonalnym poziomem własnej istoty zależy możliwość utrzymania ich na najwyższym dostępnym dla danego człowieka poziomie. Profesor Friedrckson w swej "Teorii emocji pozytywnych", udowodniła ich twórczy aspekt. Czym jest zatem, jeśli nie próbą doskonalenia siebie, droga człowieka, który rozumiejąc swoją potrzebę doświadczania stanu świadomości zwanego szczęściem, odkrywa nowe możliwości coraz pełniejszego wyrażenia i doświadczenia emocjonalnego potencjału własnego?

Wielu ludzi wyobraża sobie, że medytacja jest narzędziem, które rozwija.
Medytacja jest sposobem na uspokojenie umysłu, jest stanem świadomości, dzięki któremu uzyskujemy inspiracje do tworzenia, wreszcie jest bezwysiłkową akceptacją siebie jak Pustki. Wszystko zależy od poziomu świadomości, na którym aktualnie jesteś. Wykorzystanie tego narzędzia, jako sposobu na podniesienie własnej częstotliwości w zakresie ciała mentalnego, emocjonalnego czy fizycznego jest na obecnym poziomie ludzkiego rozwoju ograniczone. Tu jest miejsce do doświadczania siebie. Doświadczamy zgodnie z posiadanymi ukształtowanymi cechami wewnętrznymi, talentami, którymi dysponujemy, priorytetami i preferencjami. Tylko w doświadczeniu możemy poznać siebie i odkryć cechy naszego boskiego potencjału.Tylko samoobserwacja przynosi wiedzę, gdzie w związku z naszym działaniem jesteśmy, o ile nie oszukujemy samych siebie.

Ludzie tworzą bez przyjęcia odpowiedzialności za własne wyczyny. Czy można w taki sposób rozwijać cokolwiek, włącznie z wiedzą o własnym boskim potencjale?

Każda myśl, każdy wybór, każdy czyn, są skutkiem naszego przeszłego życia. To, o czym myślimy, każdy wybór i działanie będą skutkować w przyszłości, bowiem każde doświadczenie ujawnia nasze intencje i cechy, którymi dysponujemy. To, co stworzymy zależy od naszej świadomości siebie, od zrozumienia procesu kreatywnego i wybrania do kreacji tych wyobrażeń, które rzeczywiście pragniemy urzeczywistnić. W ramach samego procesu urzeczywistnienia, odkrywamy w sobie kolejne cechy zawarte w naszym potencjale i poszerzamy swój ogląd rzeczywistości.

To, co identyfikujesz jako "rozrywkę", określa poziom rozwoju Twej świadomości. Wraz ze wzrostem poziomu świadomości, Twoje upodobania, preferencje i priorytety ulegają zmianie. Tak więc Twoja definicja rozrywki transformuje się wraz z Twoją świadomością. Jest jednym z mierników Twojego rozwoju.

Czy, kiedy i ewentualnie do czego potrzebujemy miernika rozwoju świadomości?

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy wyobrażeniem, uczuciem, a odczuciem?

Czym się różni, Twoim zdaniem, wybór z poziomu odczucia (najgłębszego wewnętrznego przekonania), od wyboru świadomego?

Co zawiera, Twoim zdaniem pojęcie "czujna uwaga"? Czy ma cokolwiek wspólnego z koncentracją związaną z wewnętrzną bądź zewnętrzną presją?

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy akceptacją, a pobłażaniem sobie?

W jakich okolicznościach Twojej życiowej podróży koncentrujesz się bez wysiłku na problemie, który rozwiązujesz?