Każda sytuacja, każda okoliczność jest możliwością poznania siebie, swojego potencjału, swoich nieodkrytych możliwości, priorytetów i preferencji. Prowadząc samoobserwację możemy bardziej świadomie zadecydować o kierunku dalszego rozwoju biorąc pod uwagę cechy wewnętrzne niezbędne do tworzenia tego, na czym nam zależy.

Każda okoliczność posiada co najmniej 2 aspekty: odczuciowy i poznawczy. Jeśli doświadczając wielkiego cierpienia skupimy się na jego odczuwaniu, eskalujemy ból. Jeśli praktykujemy metody relaksacji - z medytacją włącznie i w związku z tym potrafimy wyciszyć emocje, uspokoić umysł, wówczas niesprzyjające okoliczności mogą wnieść do naszego doświadczenia nową wiedzę o nas samych, wiedzę konieczną do transformowania siebie i naszej rzeczywistości w kierunku podniesienia jakości doświadczenia życia.

W jaki sposób Ty wyrażasz najpotężniejszą Energię stwórczą - swoją Miłość?

Co, z Twojej perspektywy, oznacza podążanie drogą Miłości?

Dlaczego kreacja z poziomu uwolnionego od emocjonalnego bólu serca, jest drogą realnego wzrostu potencjału energetycznego człowieka?

Na każdym poziomie rozwoju świadomości podejmujemy próbę opisania tego w kategoriach wiedzy płynącej z doświadczenia. Wraz z poszerzeniem oglądu rzeczywistości, otwarte na ewolucję istoty zmieniają swoje przekonania, a wraz z tym, sposób postrzegania i tworzenia.

Lęk przed doświadczeniem "nowego", unieruchamia nasz harmonijny rozwój. Choć nieustannie obserwujemy zmieniający się obraz rzeczywistości, włącznie z odbiciem osoby w lustrze, nie akceptujemy konieczności transformowania swoich strukturyzowanych przez przeszłe doświadczenia przekonań. Skutkiem jest narastający konflikt wewnętrzny, który manifestujemy w mniej lub bardziej agresywnych zachowaniach na różnych poziomach funkcjonowania. Coraz bardziej oddalamy się od naszej wewnętrznej natury na rzecz identyfikowania się ze stworzoną w wyobraźni rzeczywistością. Ale umysł, to jedynie narzędzie, dzięki któremu możemy tworzyć i poznawać siebie... Dlaczego identyfikujemy się z narzędziem?

Projekcja obrazu stworzonego w umyśle na bazie naszego rozumienia wynika z chęci doświadczenia siebie. Nie należy jednak mylić własnej tożsamości z wyobrażeniem o sobie.

Wielu ludzi prowadzi rozważania: kim jest Bóg, co odczuwał Jezus w określonych sytuacjach, czy Matka Boska posiadała inne dzieci. Problem w tym, że niezależnie od odpowiedzi skutkiem będą jedynie ich wyobrażenia, a nie rzeczywista prawda. Dramat tych istot polega na tym, że pytanie podstawowe dotyczące ich własnej tożsamości, pozostaje bez odpowiedzi, pomimo, iż posiadają świadomość własnego istnienia. Czasami, szczególnie w sytuacjach ekstremalnych identyfikują się że zbiorem wyobrażeń o sobie. Ale... czy wyobrażenie, które jest zbiorem myśli i obrazów posiada jakąś tożsamość?

Myśli, a następnie słowa, to narzędzia do opisywania rzeczywistości. Dlaczego identyfikujemy rzeczywistość z wyobrażeniami, prawdę z opisem, tego, co rozumiemy?

Opis rzeczywistości, to zmienna uwarunkowana programem wewnętrznym, z którym najczęściej identyfikujemy własną tożsamość. Dlaczego identyfikujemy rzeczywistość z opisem uwarunkowanym własnym zaprogramowaniem?

W latach dziewięćdziesiątych ogromną popularność zdobyły książki dotyczące programowania umysłu. Skoro kreujemy z programu, a raczej zaprogramowanego umysłu - taki tok myślenia towarzyszył wielu autorom, to wystarczy afirmować i w ten sposób matryca dla naszego tworzenia zmieni się zgodnie z oczekiwaniami.

Prawdą jest, że myśl jest wstępem do tworzenia, ale czego jeszcze potrzeba, by "pozytywna myśl" zaowocowała procesem twórczym, na skutek którego zaspokoimy naszą potrzebę - warunek pojawienia się określonego zespołu myśli-wyobrażeń?