Myśl, słowo i czyn, to trzy narzędzia do tworzenia rzeczywistości. "Pozytywne" myśli, które nie odzwierciedlają realnych uczuć, nie posiadają mocy realizacyjnej. Taką moc posiadają myśli, które płyną z serca. Słowa, które wyrażają żądzę mają ograniczoną moc sprawczą, a efekty ich realizacji, nie niosą wzrostu wewnętrznego, bowiem słowo pozbawione Miłości jest puste. Tylko słowo, którego bazą jest odczucie Miłości transformuje ludzką osobowość, a tym jest rozwój na tym etapie podążania do Światła. Tylko czyn, który Jest aktem wyrażenia potrzeby serca, zmienia ludzką rzeczywistość. Zatem realny rozwój ma miejsce wówczas, gdy umysł jest podporządkowany otwartemu na Miłość, sercu. Bez względu na to jak wspaniałe są Twoje złote myśli, bez względu na ilość działań, które są ich następstwem, w rozwoju świadomości stagnujesz, jeśli brakuje w nich Miłości. Budujesz piękny labirynt, który zatrzymuje Ciebie w tym samym miejscu, w najlepszym wypadku.

Głównym celem naszego życia jest samopoznanie poprzez doświadczenie swego Boskiego potencjału. Nasza ewolucja przebiega od niskich do coraz wyższych wibracji, dzięki wyborom i czynom, dzięki medytacji i nieustannej transformacji przekonań. Podążamy do uwolnienia naszej Duszy z jej uwarunkowania przez siły materialnej natury.

***

Dusza uwarunkowana rozwija się obecnie w modelu społecznym opartym na Zasadzie Odrębności. Cóż to oznacza? Oznacza to, że istoty tworzące współczesny świat postrzegają go poprzez zmysły, czyli wąskie spektrum postrzegania. Niektóre istoty manipulują swoim umysłem i usiłują przekonać innych o swym wysokim poziomie rozwoju duchowego. Tymi działaniami kieruje żądza.
Tylko ludzie kreujący z Miłości realnie wzrastają do poszerzenia postrzegania Jedynej Rzeczywistości, albowiem miłość jest wysoką wibracją, dzięki której na obecnym poziomie rozwoju można poszerzyć okno percepcji i ewoluować do wyższego wymiaru. Poszerzenie percepcji oznacza odkrycie nadzmysłów duchowych, dzięki którym widzimy i doświadczamy jedności. Wówczas jedność jest odczuciem, a nie tylko wyobrażeniem, koncepcją czy pustym słowem. Takie istoty kreując prawdę swego odczucia budują nowy świat w oparciu o Zasadę Jedności, bowiem to właśnie odczuwają.

Na Atlantydzie, czy w starożytnym Egipcie za czasów Echnatona, słońce symbolizowało Boga, Ducha, a księżyc jedną z wielu form. Duch manifestuje się przez słońce, człowiek przez księżyc. Księżyc obrazuje również wymiar emocjonalny, miłość na poziomie uczuć. Słońce symbolizuje Boską Świadomość, do której człowiek ewoluuje dzięki rozwojowi Miłości symbolizowanej przez księżyc.

***

Jeśli w sercu jest niezdrowa pustka, umysł usiłuje ją zapełnić poprzez eskalację żądzy i konsumpcję dóbr materialnych. Inicjuje ją swoisty wyścig po tak zwane dobra w którym manipulowanie ludźmi, niegodziwość, drapieżność, chciwość, nienawiść, zazdrość i zawiść wypełnia codzienny byt... Ziemski dramat zrodzony z żądzy, niewiedzy i deficytu Miłości.

***

Ewolucja ludzkości wiedzie na obecnym etapie rozwoju od kreacji z poziomu umysłu poprzez kreację serca do doświadczenia jedności z Duszą.

Samotność to stan świadomości, w którym możesz zbliżyć się do siebie, swego Ducha, lub doświadczyć osamotnienia, bólu czy innych nieprzyjemnych uczuć. O Twoim doświadczeniu tego stanu decyduje poziom rozwoju świadomości.

***

Samotność nie jest tym samym, co osamotnienie. Jest wyborem podróży w głąb siebie.
Osamotnienie, to nierzadko dramat człowieka, który identyfikuje się z własnym ego i żyje w świecie iluzji, a więc czasem doświadcza pozytywnych uczuć, czasem negatywnych. Uczucia skrajnie negatywne, to często droga do depresji.
To wszystko jest charakterystyczne dla życia w świecie dualizmu.