Oczy człowieka postrzegają poprzez filtr uwarunkowania. Filtr ów, to cechy osobowości ukształtowane w tym życiu, ale ich zalążki tkwią w karmicznych doświadczeniach.
Aby Dusza spojrzała na świat z własnej, nieuwarunkowanej perspektywy, musi wzrosnąć do poziomu wibracji, który uwolni ją od sił materialnej natury: gun dobroci, pasji i ignorancji. Całość rozwoju uwarunkowanej Duszy zmierza do uwolnienia poprzez doświadczenia, dzięki którym poszerza wiedzę i wzrasta w częstotliwość wibracji.

***

Rozwój uwarunkowanej Duszy odbywa się etapami i przebiega zgodnie z rozumieniem siebie i wszystkiego wokół. Kiedy uwarunkowana Dusza wzrośnie do odpowiedzialności za siebie, rozwój nabiera tempa, a wybory coraz częściej płyną z umysłu zintegrowanego z sercem. Po uzyskaniu odpowiednio wysokiej wibracji źródło wiedzy poszerzamy poprzez intuicję o nowe koncepcje zawarte w Powszechnym Polu Energetycznym.

Poziom rozwoju człowieka warunkuje sposób postrzegania i doświadczania Jedynej Rzeczywistości. Bóg jest wszystkim co Jest. Człowiek jest Jego Tworem.
Bóg poznaje Siebie poprzez własną twórczość, również poprzez twórczość Jego stworzenia, w tym człowieka.
Bóg nie jest religią, bowiem religia jest opisem zrozumienia przez człowieka jego świata i jego istnienia.
Bóg mieszka w każdym ludzkim sercu jako Dusza Najwyższa. Miłość prowadzi człowieka do wzrostu poziomu wibracji, co umożliwia doświadczenie Jedności ze wszystkim, co Jest.
Tym, co dzieli ludzi jest zaprogramowany umysł, tym, co jednoczy, jest Miłość.

***

Religia, to opis zrozumienia siebie i rzeczywistości na określonym poziomie rozwoju świadomości. Duch, to byt, czyste istnienie. Doświadczamy go w odczuciu. Duchowość, to droga do Jedności z Duchem. Polega na stałym wzroście poziomu wibracji i świadomości, aż do pełnej integracji, gdzie przestajemy funkcjonować, jako oddzielone od Oceanu Ducha byty.

Przebudzenie, to wysokoenergetyczny stan uwarunkowanej świadomości. Kto może doświadczyć przebudzenia?
Z mojej perspektywy istoty, które w ramach rozwoju uwarunkowanej świadomości uzyskały zrozumienie swej duchowej tożsamości i urzeczywistniają siebie pod przemożnym wpływem guny dobroci. Oznacza to kreację serca i odkrywanie w sobie szlachetnych cnót, które stanowią jednocześnie ramy doświadczenia.

***

Dopóki uwarunkowana Dusza nie zakończy swych lekcji i w następstwie tegoż, nie wzrośnie do poziomu czystej wibracji Ciszy, powraca do świata samsary.

***

Rzeczywistość ziemska, to scena, to miejsce manifestacji potencjału twórczego i samopoznania.
Cisza, to Boska rzeczywistość w przestrzeni ludzkiego serca.

Dusza jest czystą Energią, uwarunkowaną świadomością. Aby poznać siebie w świecie gęstych wibracji, wykorzystuje narzędzia: ciało, umysł, inteligencję i ego. Dzięki nim jest możliwe doświadczenie potencjału Ducha.

***

Ego, to wtórna tożsamość, narzędzie niezbędne do doświadczania na poziomie świata zmysłów. Ego istnieje dopóki Dusza nie uwolni się z uwarunkowania przez siły materialnej natury, a to warunkuje świadomy rozwój.  Zanim jednak proces uwalniania spod wpływu gun materialnej natury stanie się świadomy, człowiekiem sterują emocje, uwarunkowania środowiskowe, przekonania i świat wartości przyjęty przez model społecznego funkcjonowania. Ego zintegrowane z guną ignorancji, to droga do szaleństwa i głupoty, krzywdy i bezduszności, bólu i cierpienia. Ego zarządzane przez gunę pasji może prowadzić do niekorzystnych doświadczeń, kiedy jego wyborami kieruje żądza władzy, pieniędzy, splendorów itd. Jeśli dorośnie wewnętrznie i dostrzeże absurdalność wyborów poprzez żądzę, skieruje kreatywność na wybory dla których bazą jest Miłość, wówczas zmienia kierunek życia i doświadczenie rzeczywistości. Wzrasta w wiedzę i energię, dzięki którym widzi inaczej tę samą rzeczywistość. Coraz częściej zagłębia się w siebie, a swoje twórcze działanie, wykorzystuje w celu samopoznania. Oddala się od wpływu sił materialnej natury i poddaje głębinie Ciszy.