Kiedy istota ludzka pamięta?
Kiedy kocha.
To, czego nie kocha lub kocha jedynie w wyobraźni, szybko zapomina.
Jeśli kocha sercem, pamięta ponieważ w naturalny sposób skupia uwagę na obiekcie swej Miłości. Może być nią człowiek, Bóg, wiedza, muzyka, malarstwo, ogród, wreszcie kot, pies, koń czy jeż. W ten sposób serce kieruje umysł na ten obiekt, który dla rozwoju ludzkiej świadomości jest opcjonalny. Rozwój poprzez serce jest naturalną podróżą. Wzbogaca w wiedzę i energię. Jest harmonijny i spokojny, zrównoważony.
W przeciwieństwie do serca, umysł nie potrafi wybrać, stąd spekuluje, błądzi, odrzuca, rani, zniechęca. Jeśli istota nie posiada dostępu do serca, manipuluje dla uzyskania swych celów. Często manipuluje sobą poprzez programowanie podświadomości. Ale Źródło wszelkiego istnienia jest zawsze świeże i żywe. Programowanie, to budowanie struktury, która po pewnym czasie uwiera, doskwiera i przeszkadza żyć.

Dusza to Energia i potencjał, który manifestuje się poprzez narzędzia: umysł osobowy, ego, inteligencję i ciało. Poziomy rozwoju świadomości określają dostęp do potencjału, z którego uwarunkowana Dusza korzysta w ramach własnej realizacji. Ostatnie stulecie wyniosło do piedestału ludzi, którzy potrafili tworzyć swój świat na bazie potencjału Duszy. Większość istot czerpie wiedzę poprzez zmysły i umysł ze świata zewnętrznego, który traktuje jako rzeczywistość. To jest drugi poziom rozwoju świadomości. Kolejny poziom, czyli Świadomość Chrystusową cechuje kreacja z poziomu Duszy. Droga pomiędzy drugim, a trzecim poziomem rozwoju świadomości, to kreacja z poziomu odczucia Miłości.

***

Jeśli podążasz drogą wewnętrznej Prawdy, rozwijasz się. Każde doświadczenie przynosi wiedzę, która stanowi bazę do dalszego tworzenia, a tym samym rozwoju świadomości w harmonii z odczuciem. Kochaj i czyń, co chcesz. Pomnażaj wiedzę o sobie i nowych możliwościach do tworzenia na coraz bardziej złożonym poziomie rozwoju. Trzymaj się własnej prawdy bo podążanie w świetle cudzej latarni, to droga donikąd. Twoja kreacja będzie inspirować do samowyrażenia innych. Twoje spełnienie, będzie motywować do uwolnienia wewnętrznych ograniczeń, stworzonych przez umysł.

Umysł osobowy, to narzędzie do poznania w bardzo ograniczonym spektrum rzeczywistości. Rejestruje bodźce płynące ze świata zmysłów, selekcjonuje dzięki inteligencji i dokonuje wyborów na bazie własnego zrozumienia siebie i świata. W ten sposób uwarunkowana Dusza poszerza swoją wiedzę o sobie, jako istocie posiadającej formę. Identyfikuje się z tym, co postrzega, czyli z wtórną tożsamością. Kiedy wzrasta w wiedzę i wibrację, stopniowo odkrywa, że dotychczasowa tożsamość jest sztucznym konstruktem. Poszukiwanie samej siebie finalizuje w świadomym wzroście poziomu wibracji poprzez inwestycję w ciało fizyczne, emocjonalne i mentalne wiedzy, która służy do uzyskania tego, co szczęściem na tym poziomie rozumienia dla niej, jest. To warunkuje dalszy wzrost w wiedzę o sobie, wielokrotną transformację przekonań, aż do przebudzenia na duchową tożsamość. Wówczas zna rolę Miłości, na której opiera swoje doświadczenie. Kocha to, co wybiera i uzyskuje dzięki tej Energii opcjonalną wiedzę do dalszej podróży. Na tym etapie wiedza płynie przez intuicję. Służy tworzeniu doświadczeń i własnemu samodzielnemu wnioskowaniu. W ten sposób uwarunkowana Dusza zmierza do uwolnienia z koła samsary. Miłość jest podstawową Energią Stwórczą Boga. Realizacja uwarunkowanej Duszy na bazie odczuwania Miłości, przybliża w naturalny sposób do Boga. Koniec podróży, to wniebowstąpienie, czyli opuszczenie poziomu rozwoju zarezerwowanego do nauki tworzenia doświadczeń w gęstej materii, wzrostu wibracji i uwolnienia spod wpływu gun materialnej natury w rezultacie końcowym.

Rozwój na etapie umysłu osobowego opiera się na postrzeganiu zmysłowym. To konieczny etap rozwoju, który prowadzi do zrozumienia siebie w kategoriach tożsamości duchowej. Opiera się na świadomym wykorzystaniu wiedzy do podniesienia wibracji w aspekcie ciała fizycznego, emocjonalnego i mentalnego. Kiedy dołączamy miłość, rozwój przyspiesza, a człowiek budzi się na tożsamość duchową, którą rozwija dzięki inspiracjom z wyższego umysłu - subtelniejszego potencjału Duszy. Uwolnienie spod wpływu sił materialnej natury oznacza zakończenie rozwoju w cyklu samsary.

***

Umysł może być najlepszym przyjacielem uwarunkowanej Duszy lub najbardziej zaciekłym wrogiem. Jeśli umysł współpracuje z otwartym na Miłość, sercem, wówczas zmysły lub nadzmysly duchowe niosą wysokiej jakości obrazy czy inspiracje, które wykorzystane w działaniu, szybko wznoszą energetycznie człowieka. Medytacja jest wówczas błogim dodatkiem do kreacji, a w kolejnym etapie rozwoju, sposobem życia. Jeśli oddzielisz umysł od serca, zawartość jego zależy od jakości dominujących emocji. Żądza, która jest wówczas siłą motywującą, prowadzi człowieka przez ocean cierpienia lub chwilowy dreszczyk emocji czy euforii. Brak harmonii na poziomie energetycznym, prowadzi do rozwoju chorób.