Życie jest wszędzie i my - ludzie, jesteśmy jego częścią. Jedność Jest. Tym, co pozwala nam jej doświadczyć jest Miłość, a tym, co otwiera nas na odczuwanie Miłości są uczucia wyższe. Negatywne uczucia ukrywają przed nami, to, co Jest, stąd istnieje potrzeba uwalniania emocjonalnych blokad, by doświadczyć pozytywnych uczuć i spojrzeć na świat oczami Jedności.
Negatywność zachęca do obrony, do korzystania z szerokiego arsenału mechanizmów obronnych, co w konsekwencji oznacza dystans i wycofanie. Blokady złożone z niskich wibracji utrwalonych negatywnych uczuć, udaremniają doświadczenie jedności.

Uczucia wyższe poszerzają horyzonty, zdolność skojarzeń, co skutkuje wielością nowych pomysłów do realizacji, jak również korzystniejszymi rozwiązaniami. Uczucia wyższe pobudzają innych do inwencji i działania tworząc spiralę rozwoju.

Serce wypełnione Miłością "myśli" w kategorii jedności, co oznacza działanie na rzecz wspólnoty złożonej z poszczególnych jaźni, a nie jedynie odrębnego, zdystansowanego od innych "ja".

Rozwój poprzez programowanie czy odkrywanie potencjału człowieka?
Wybór warunkuje skutek.

Czy dostrzegasz negatywne skutki edukacji przez programowanie?
Dlaczego realny rozwój człowieka może dokonywać się w oparciu o własny potencjał twórczy?

Szacunek i rozwój, to nierozłączna para. Szacunek do własnego życia skutkuje opcjonalnym wyborem dla siebie tego, co wzbogaca naszą osobistą drogę rozwoju. Szacunek do innych wynika ze zrozumienia odmienności postrzegania i akceptuje decyzje dotyczące ich samorealizacji.
Szacunek wyklucza presję i programowanie.

Pozytywność nakręca spiralę rozwoju człowieka. Wieloletnie badania psychologów potwierdzają tę tezę.
Czy programowanie ma cokolwiek wspólnego z rozwojem pozytywności?
Z mojej perspektywy, niekoniecznie. Tam, gdzie brakuje pozytywności, poza negatywnymi skutkami pod postacią doświadczenia bólu i cierpienia, tam rozwija się spirala negatywności, co utrudnia lub wręcz udaremnia proces rozwoju.