Astronom powiedział, Mistrzu, powiedz nam o Czasie.

A on odpowiedział:
Mierzylibyście czas – niezmierzony i niemierzalny.
Dostosowalibyście swe zachowanie, a nawet nadali kierunek swej duszy zgodnie z godzinami i porami roku.

Uczynilibyście z czasu strumień, na którego brzegu usiedlibyście obserwując jak upływa.

Jednakże to, co ponadczasowe w was wyczuwa ponadczasowość życia, i wie, że wczoraj jest niczym innym jak pamięcią dnia dzisiejszego a jutro jest jego marzeniem.
A to, co śpiewa i medytuje w was, nadal przebywa niedaleko tego pierwszego momentu, kiedy gwiazdy rozsypały się po firmamencie.
Kto spośród was nie ma poczucia, że siła jego miłości jest bezgraniczna?
A mimo to, któż nie czuje, że ta właśnie miłość, choć bezgraniczna, zamknięta jest w samym środku waszych jaźni, i że porusza się nie tylko od jednej czułej myśli ku drugiej, czy też od jednego aktu miłości ku innemu?

A czas – czyż nie jest właśnie jak miłość niepodzielny i nieograniczony?
A jeśli musicie w swych myślach dzielić czas na pory roku, niechaj każda z nich zawiera w sobie pozostałe.
I niechaj dzień dzisiejszy przyjmie przeszłość ze wspomnieniami, a przyszłość z tęsknotą.

Khalil Gibran - "Prorok" fragmenty