Według starożytnych Wed, nasze preferencje i priorytety określa dominująca w naszych życiowym doświadczeniu, a więc mająca wpływ na wybory, siła materialnej natury (guna). Ludzie z dominacją siły pasji, preferują rozwój technologii, przywiązują uwagę do designu i materialnych zewnętrznych przejawów życia. Istoty, dla których bazą w doświadczeniu jest siła dobroci, interesują się rozwojem człowieka, nie technologii, drążą "w głąb", a nie na zewnątrz. Szlachetne cechy umożliwiają im dostęp do obszaru o najwyższej częstotliwości wibracji w Powszechnym Polu Energii.

Zawartość pojęcia Miłość zależy również od dominującej w ludzkim doświadczeniu siły materialnej natury.

Świat pojęć nie odzwierciedla Rzeczywistości. Jest jej mniej bądź bardziej udolnym opisem w ramach dominującej dla danego człowieka, materialnej siły (guny) natury.

Język matematyki, choć bardziej precyzuje opis jest również uwarunkowany w przedmiocie postrzegania Jedynej Rzeczywistości.

Czy uwarunkowany człowiek może precyzyjnie opisać nieuwarunkowaną Rzeczywistość?
To, jak opisuje, odzwierciedla jego uwarunkowanie.

Spójrz na zawartość pojęcia - Miłość. Biorąc pod uwagę jedynie dominującą w samorealizacji siłę natury materialnej, zawartość tego pojęcia zmienia się, cóż dopiero z subiektywnego, bardzo uwarunkowanego punktu widzenia.

Rozwój społeczeństwa dokonuje się wokół ludzi reprezentujących w zdecydowanej większości sposób realizacji w oparciu o dominującą siłę natury materialnej. Obecnie jest to siła pasji z domieszką dobroci i ignorancji.

Samorealizacja jest źródłem wiedzy, która wykorzystana w kolejnych działaniach powinna transformować indywidualne przekonania, a tym samym, stopniowo zmieniać obraz tego, co, i w jaki sposób tworzymy.

Progresja oznacza ukierunkowanie na wykorzystywanie inspiracji charakterystycznych dla rozwoju w oparciu o siłę dobroci, co z perspektywy energetycznego wymiaru człowieka wyraża się poprzez wzrost poziomu wibracji.

Regresja rozwoju w oparciu o siłę pasji, to podróż do realizacji z poziomu ignorancji, co wyraża się poprzez spadek poziomu wibracji. Towarzyszą temu procesowi liczne problemy we wszystkich aspektach Rzeczywistości.

Jeśli obserwujesz swoje wybory, łatwo ocenisz miejsce własnego rozwoju i potrzeb, które pragniesz zrealizować.

Dostrzegasz również niebezpieczeństwo manipulowania własnym umysłem. Tworzenie kolejnych labiryntów przez bezrefleksyjne programowanie swojej podświadomości, zaczynasz traktować jako bezsensowną stratę czasu.

Wiedza płynie do nas wieloma kanałami. Spójrz na własną edukację... Co zapamiętałeś z ogromu informacji, do odpamiętania których obligowały Ciebie oceny w dzienniku nauczyciela?

Z mojej perspektywy jedynie wiedza, którą pozyskujemy w harmonii z własnymi odczuciami, wywiera realny wpływ na nasze postrzeganie i doświadczanie rzeczywistości. Reszta zazwyczaj tkwi w niepamięci.

Często obserwowanym przeze mnie, jako lekarza, ubocznym skutkiem niewłaściwej edukacji są duże problemy natury emocjonalnej u dzieci i młodzieży, która nie potrafiła skorzystać harmonijnie z oferty programowej systemu. Koszt tak pojmowanej edukacji przekracza daleko zysk pod postacią uzyskania certyfikatu, z którego najczęściej z racji problemów zdrowotnych, młody człowiek, choć chce, to nie może skorzystać.

Według starożytnych tekstów wedyjskich, życie człowieka przebiega w 4 wymiarach: fizycznym, intelektualnym, socjalnym i duchowym. Każdy z tych poziomów rzeczywistości ma swoje prawa, które mają doprowadzić człowieka do stanu harmonii ze wszystkim, co Jest.

Dusza będąc najsubtelniejszą strukturą i nośnikiem świadomości znajduje się w gęstszym środowisku ciała subtelnego (psychiki).

Potrzebami subtelnego ciała są emocje i informacje, którymi dzielimy się między sobą.

Powłoką dla subtelnego ciała jest nośnik fizyczny, nasze ciało.

Ciało fizyczne istnieje dla urzeczywistnienia się materialnych potrzeb duszy.

Żeby wieczna dusza utożsamiła się z materialnym ciałem w celu uczestnictwa w ziemskiej grze, potrzebny jest cały kompleks subtelnych struktur przejściowych adaptujących subtelną Duszę do materii i skłaniających ją do poczucia się częścią tego świata.
Tymi subtelnymi strukturami przejściowymi między Duszą a ciałem są: umysł, inteligencja i fałszywe ego.
Tworzą one razem tymczasowego sobowtóra Duszy - uwarunkowaną świadomość, którą przyjmujemy za swoje prawdziwe ja.