Bóg, Nicość, To wszystko, co Jest. Celem Jego manifestacji jest pragnienie poznania Siebie. Poznanie to dokonuje się przez osobistą manifestację, jak również przez istoty, które stworzył i obdarował pewnym rodzajem autonomii. Do tych istot należą ludzie. Możliwość tworzenia jest najwspanialszym darem dla człowieka, z którego on sam nie potrafi skorzystać. To, co tworzy niesie ból jemu samemu, jak i cierpienie innym. Sztuka tworzenia jest pilną potrzebą człowieka, ażeby nie zniszczył wszystkiego, co wokół i siebie samego. Wiedza, to baza do zmiany. Wielu ludzi zaślepionych pychą wierzy, że ich skromne informacje, często zassane od innych, wystarczą. Wystarczy popatrzeć na skutki ludzkiej działalności, aby oszacować miejsce rozwoju człowieka. Smutny to obraz, ale w pełni odpowiada realnemu poziomowi ludzkiego rozwoju...
Bóg służy człowiekowi, poprzez Miłość i wiedzę. Gdyby ludzie korzystali z tych darów ich świat byłby rajem.

Dusza w świecie fizycznym jest uwarunkowana przez siły materialnej natury: dobroć, pasję i ignorancję. To uwarunkowanie wynika z identyfikacji Duszy z ego. Uwarunkowana Dusza znajdująca się pod wpływem siły ignorancji błądzi w świecie niskich wibracji ciemnej strony mocy. Szaleństwo, gniew, wściekłość, złość, bezduszność i bezwzględność, zawiść i zazdrość "regulują" jej życie w społeczeństwie. Jeśli równocześnie taka istota rozwinie intelekt i spryt, dysponuje inteligencją, krzywda i cierpienie stają się udziałem istot, które kreują w jej przestrzeni Rzeczywistości. Tylko człowiek który posiada silną osobowość może bez większego uszczerbku przetrwać taki sposób współistnienia. Na przeciwnym biegunie jest siła dobroci. Istoty, które korzystają z jej obecności, otrzymują inspiracje od Duszy Najwyższej, która mieszka w ich sercu. Dzięki temu tworzą i szybko ewoluują aż do całkowitego uwolnienia spod wpływu sił materialnej natury. Tym samym opuszczają przestrzeń 3D i nigdy nie powracają. Dalsza ewolucja tych istot przebiega w 4D.

Dusza jest zawsze zintegrowana z Bogiem, choć nie zawsze posiada świadomość tego faktu i w związku z tym, nie wzrosła, aby tej jedności doświadczyć. Rozwój to droga od separacji do integracji. Od wiary do wiedzy. Od lęku do pewności swego bytu.

***

Rozwój, to proces odkrywania swej Tożsamości duchowej. Im wyższy poziom rozwoju świadomości, a więc energii, miłości, wiedzy i zrozumienia, tym bliżej spokoju Duszy w codziennym funkcjonowaniu. Nie można uzyskać tego rodzaju spokoju w sobie z racji chęci. Wszelkie próby manipulacji odnoszą jedynie chwilowy skutek.

***

Bóg, jako Dusza Najwyższa jest w sercu każdej istoty. Rozwój uwarunkowanej świadomości prowadzi do odkrycia tej prawdy i jej urzeczywistnienia. Bóg w sercu "udziela" instrukcji poprzez odczucie, jak opuścić uwarunkowanie, czyli wzrosnąć w wibrację. Dopóki nie odczuwasz swego serca, błądzisz w rytm narzucony przez innych. Wydaje Ci się, że oni wiedzą. Prawda jest taka, że każda droga do Boga jest jedyna i niepowtarzalna dla każdej istoty, a więc wiedza zewnętrzna ma jedynie wartość inspiracji lub motywacji.

Czy małe dziecko stanie się dorosłym człowiekiem tylko z powodu jego chęci bycia dorosłym?
Zanim stanie się dorosłym potrzebuje wielu doświadczeń, by krok po kroku zdobywać wiedzę. Dla jednych oznacza to rozwój materialny, dla innych, duchowy. Jednak bez względu na kierunek podążania, zawsze żyjemy w Bogu, jesteśmy jednością z Nim. Kiedy dojrzejemy, by tego doświadczyć, pojawi się wiedza i istoty, które wesprą nasz zamysł, jednak należy pamiętać że nie zastąpią Cię w niczym.

***

Rozwój, to droga, na której Dusza, jej uwarunkowana część, poznaje siebie, dzięki szczególnemu eksperymentowi, dzięki doświadczeniu. W miarę wzrostu w wiedzę i energię, coraz częściej dostrzega siły, które ją warunkują i integruje z własną Boską Naturą. To długi proces, w którym ważne jest każde doświadczenie, bowiem to ono jest źródłem wiedzy do wykonania kolejnego kroku.