Wiedza, która płynie z własnego doświadczenia, rozwija mądrość. Miłość, którą wyrażasz w relacji z człowiekiem, otwiera coraz szerzej dostęp do Miłości Uniwersalnej, jej odczuwania. Piękno, które wyrażasz sprzyja budowaniu harmonii w Tobie. Wielu ludzi dzieli się poglądem rzeczywistości, której nigdy nie doświadczyli. To niestety nie rozwija szlachetnych cech, ale raczej kształtuje zachłanność i spryt.

Kiedy miłość jest tylko pustym słowem, wszystko, co tworzy umysł jest potencjalnym zagrożeniem dla wszelkiego życia. W ciągu ostatnich 50 lat wyginęło 60 % gatunków zwierząt na Ziemi. Ludzie dostrzegają problem, ale co z tym faktem robią?

Bóg jest wszystkim, co Jest. Człowiek jest uwarunkowana Duszą. Oznacza to, że choć jego Pierwotna Natura zawsze pozostaje czystą boskością, część Duszy, która przybyła do tej rzeczywistości podlega wpływowi sił materialnej natury. Człowiek, który przebudził się na swą Boskość, widzi klarownie ten fenomen. Kiedy pozostaje w Ciszy, jest jednością ze wszystkim, co Jest w doświadczeniu. Kiedy wraca do świata, podlega wpływowi sił materialnej natury. Nawet mędrzec wyraża swoje Światło przez szlachetne cnoty w ramach swego działania. One zaś same kształtuje człowiek w ramach swego ewolucyjnego rozwoju.

Złota Dusza, to uwarunkowana świadomość, która na drodze własnego rozwoju uwolniła się spod wpływu sił materialnej natury. Taka DUSZA JEST WOLNA, WOLNOŚCIĄ DUCHA. Dusza wkracza na nowy poziom rozwoju, nadal posiadając formę.

Rozwój to powolny proces. Nikt nie urośnie tylko dlatego, że chce, czy też, z uwagi na korzystne warunki zewnętrzne.
Do wkroczenia w Złoty Wiek, potrzebne jest uwarunkowanej Duszy uwolnienie spod wpływu sił materialnej natury. Dopóki jednak nie wypracuje wewnętrznych cech stanowiących kody dostępu do wyższego wymiaru (Miłości, Prawdy, Mądrości, Piękna, Harmonii, Sprawiedliwości lub innych bazujących na Miłości i Prawdzie), nie ma możliwości przekroczyć tej bramy.

Szlachetne cnoty warunkują dostęp do wysokich wibracji Oceanu Ducha.

***

Każda uwarunkowana Dusza ma ograniczenia, które wyznaczają siły materialnej Natury. Dusza, która wyzwoliła się spod wpływu tych sił opuszcza trzeci wymiar poprzez proces wniebowstąpienia automatycznie.  Wówczas przechodzi do wyższych alikwot czwartego wymiaru, gdzie nadal posiada formę (choć prawdą jest, że może ją dowolnie tworzyć) i, choć nie powraca do trzeciego wymiaru, nadal rozwija się. Kiedy uzyska kolejny poziom wibracji, opuszcza formę. Dalszy jej rozwój dotyczy świata czystej idei (piąty wymiar), gdzie nadal rozwija się itd.

Wybór Duszy, zapomnienie o swej Boskiej Naturze, to bardzo odważna decyzja. Dlaczego tak wybrała? Chciała "stworzyć" w świecie materialnym samą "siebie". Zapomniała, by dzięki doświadczeniu, odpamiętać, przypomnieć sobie, Kim jest. Jej część pozostaje nieuwarunkowana siłami materialnej natury, stąd zawsze posiadała i posiada dostęp do wiedzy o swej Boskiej Tożsamości.

***

Osobowość, Dusza, Duch. Kierunek rozwoju od identyfikacji z wyobrażeniem o sobie do doświadczenia Jedności z Duchem i "rozpuszczenia się" w Duchu. Droga ta, to stały wzrost poziomu wibracji, dzięki kreacji i medytacji. Przebudzenie na tej drodze oznacza zrozumienie i doświadczenie Jedności ze wszystkim, co Jest. Dalsza podróż dokonuje się z poziomu inspiracji Duszy, a następnie w czwartym wymiarze, Ducha.