Gniew, to energia zniszczenia ciemnej strony mocy, wyraz oddziaływania siły ignorancji - najniższej wibracyjnie siły materialnej natury. Prowadzi do destruktywnych zachowań i samozniszczenia.

Dzisiaj usunięto mnie z grupy zrzeszającej fanów Stuarta Wilde. Przyczyna? Jednej z byłych administratorek "nie podobały się" moje posty. Posty, które są channelingiem, najwyższych częstotliwości do których dociera Miłość, emanowały wysoką wibracją Światła. Pod wpływem Światła gniew, wściekłość i złość, którą kobieta ukrywała na poziomie podświadomości, ujrzały światło dzienne. Agresja i atak na mnie dopełniły przykrych dla mego serca, okoliczności.
Zamiast zapytać, co może z tymi emocjami zrobić, wziąć za swoje emocje odpowiedzialność, zdopingowała obecnych administratorów grupy do usunięcia mnie. Taki rodzaj rozumienia, to droga donikąd. Gniew, to śmiercionośna energia. Niszczy najpierw człowieka wyrażającego gniew, potem, wszystkich wokół. Wniosek: praca nad emocjami, to konieczność dla dalszego wzrostu w rozwoju świadomości.

Umysł osobowy, to narzędzie do pozyskiwania wiedzy i tworzenia doświadczeń na etapie rozwoju poprzez zmysły. Jest chwiejny ze swej natury. Umysł fundamentalny jest obserwatorem, narzędziem Duszy Najwyższej w człowieku. Człowiek posługujący się umysłem osobowym żyje w świecie zmysłów. Kiedy odkryje Miłość w odczuciu i połączy serce z umysłem, a następnie tworzy swoje doświadczenie na tej bazie, wzrasta. Na pewnym etapie tego wzrostu dostrzega, że posiada dwa umysły: osobowy i fundamentalny. Umysł fundamentalny jest przyzwalającym obserwatorem.

Integracja umysł - serce dokonuje się w czasie. To jest proces, który wymaga samodyscypliny, determinacji, konsekwencji, uporu, wytrwałości, cierpliwości, samoobserwacji, ciekawości itd.

Poziom rozwoju w oparciu o percepcję zmysłową, to cenny etap dzięki któremu możemy wzrosnąć do wyższego poziomu urzeczywistnienia, o ile wyborów dokonujemy poprzez umysł zintegrowany z sercem. Natura jest kopalnią wiedzy o możliwościach harmonijnego życia. Moje życie przeżyłam wśród bólu i niewyobrażalnego cierpienia bliskich mi istot w meandrach miejskiego życia. Kontakt z naturą, poza jednością z Ciszą był wytchnieniem dla ciężkości doświadczeń. Im częściej przebywasz wśród naturalnego piękna, tym bliżej Duszy jesteś.

Religie, filozofie, nauka czy sztuka, narodziły się z potrzeby poznania. Kto poznaje kogo? Bóg poznaje Siebie, tak w kreacji, czyli manifestacji kosmicznej, jak i poprzez stworzenie, czyli poprzez ludzkie wyrażenie siebie. Wszelkie stworzenie, to Boski eksperyment. Człowiek, czyli uwarunkowana Dusza bierze udział w szczególnym eksperymencie. Otrzymał wolną wolę i moc Stwórczą, co oznacza możliwość tworzenia siebie i swej rzeczywistości. W ten sposób zakres samopoznania przez Najwyższego Stwórcę rozciąga się na istoty, które są traktowane jak partnerzy do wspólnej zabawy. Żyjemy w Boskim ewoluującym świecie, gdzie sposób postrzegania warunkuje poziom rozwoju. Kiedy poszerzamy wewnętrzny wgląd rzeczywistość zmienia się. To naturalny proces. Kto może powiedzieć, że zna Boga? Myślę, że nikt, bowiem sam Bóg stworzył manifestację, by poznawać dzięki niej, Siebie.

Bóg Jest. Reszta to Jego stworzenie. Człowiek to istota obdarowana samoświadomością, podobnie jak Bóg i możliwością tworzenia własnych doświadczeń i siebie. Powrót do Boga, to droga uwalniająca istotę z jej odrębnego od Boga doświadczania.

***

Każdy człowiek widzi świat własnymi oczami, każdy jest uwarunkowaną Duszą na indywidualnej drodze rozwoju. Prawda człowieka zawarta jest w odczuciu, stąd jest indywidualna. Zanim człowiek zintegruje się z Boską Prawdą, jego osobista prawda ewoluuje wraz ze świadomością. Kiedy rzeka wpada do Oceanu przestaje być rzeką. Podobnie dzieje się z ludzka prawdą.

***

Istnieje wiele poziomów rozwoju uwarunkowanej świadomości i tyleż poziomów wiedzy, z której korzysta w ramach kreatywności. Poziom wiedzy do której dociera uwarunkowana Dusza jest uwarunkowany poziomem jej rozwoju również w odniesieniu do poziomu wibracji.