Bóg Jest. Reszta to Jego stworzenie. Człowiek to istota obdarowana samoświadomością, podobnie jak Bóg i możliwością tworzenia własnych doświadczeń i siebie. Powrót do Boga, to droga uwalniająca istotę z jej odrębnego od Boga doświadczania.

***

Każdy człowiek widzi świat własnymi oczami, każdy jest uwarunkowaną Duszą na indywidualnej drodze rozwoju. Prawda człowieka zawarta jest w odczuciu, stąd jest indywidualna. Zanim człowiek zintegruje się z Boską Prawdą, jego osobista prawda ewoluuje wraz ze świadomością. Kiedy rzeka wpada do Oceanu przestaje być rzeką. Podobnie dzieje się z ludzka prawdą.

***

Istnieje wiele poziomów rozwoju uwarunkowanej świadomości i tyleż poziomów wiedzy, z której korzysta w ramach kreatywności. Poziom wiedzy do której dociera uwarunkowana Dusza jest uwarunkowany poziomem jej rozwoju również w odniesieniu do poziomu wibracji.

Śmierć. Dla istoty utożsamiającej się z ego, odejście bliskich, to problem, strata lub uwolnienie... ból i rozpacz lub odpoczynek. To kwestia kontekstu uczuciowego, w jaki sposób odbierają Ci, którzy zostają. Dla umierającego sposób odchodzenia jest uwarunkowany jego wiedzą, wiarą, stanem świadomości, wiekiem. Dla istoty zintegrowanej z Duszą, śmierć jest stanem przejściowym pomiędzy gęstą i mniej gęsta formą.

Twórczość Duszy nie ustaje wraz ze śmiercią. Tworzy nadal w wymiarze, do którego trafia po śmierci.

***

Człowiek, który w swoim rozwoju dotarł do "umysłu intuicyjnego", czerpie swoje wizje do tworzenia rzeczywistości z Powszechnego Pola Energetycznego. Taki rodzaj kreacji nazywam ściąganiem nieba na Ziemię.
Człowiek, który identyfikuje swoją tożsamość z ego, kreuje w oparciu o inteligencję i wiedzę płynącą ze świata zmysłów - tworzy swoje doświadczenie na bazie "umysłu osobowego".

Myśl, słowo i i czyn, to narzędzia do tworzenia swojego świata. Ich jakość warunkuje poziom rozwoju świadomości człowieka. Najwyższej jakości myśli są odzwierciedleniem integracji serca i umysłu. Doświadczenie wykreowane na bazie takiej integracji podnosi wibrację, dzięki czemu Dusza uwalnia się z uwarunkowania przez siły materialnej natury. Choć śmierć rozwiązuje problemy tworzenia na tym poziomie, jeśli Dusza nie zakończy swych lekcji, powraca w nowym ciele fizycznym i kontynuuje je w oparciu o informacje w DNA - zalążki cech, które wcześniej wypracowała.

***

Szlachetne cnoty odkrywa uwarunkowana Dusza przez wiele wcieleń otwierając w ten sposób wrota dla przepływu Boskiego Światła. Najpiękniej Światło kreuje Energia Miłości w człowieku i Cisza w umyśle.

Miłość łączy, umysł dzieli. Miłość jest Energią Stwórczą Boga - Czystej Świadomości. Umysł jest narzędziem umożliwiającym rozumienie.

***

Wiedza Boga zawarta jest w Ciszy. Miłość serca człowieka uruchamia dostęp do tego potencjału, bowiem ludzkie serce, to świątynia Ducha.

***

To, co odkryjesz we własnym sercu na drodze rozwoju, to przejawiasz w świecie. Jeśli Twoje serce jest zamknięte na odczucie Miłości, doświadczasz tego, co wypełnia Twój umysł, czyli skutków własnych przekonań i wyobrażeń.

***

Kiedy uwarunkowana świadomość odkrywa Miłość w odczuciu, odkrywa Boga we własnym sercu. Oznacza to wykroczenie do Oceanu Ciszy, Pustki, Jedności i Pokoju.