Jedna z kobiet odezwała się:
Powiedz nam o Bólu.
A on odpowiedział:
Wasz ból bierze się ze skruszenia skorupy, która więzi wasze rozumienie rzeczy.
Jak pestka, która musi pęknąć by jej serce powstało w pełni słońca, tak i wy musicie znać ból.
I poprosił jeden z mężczyzn, powiedz nam o Poznawaniu Samych Siebie.
A on odrzekł:
W ciszy swoich serc znacie tajemnice dni i nocy.
Lecz uszy wasze są spragnione brzmienia mądrości waszych serc.
Chcielibyście usłyszeć to, co znacie jedynie jako własne myśli.
Chcielibyście dotykać palcami nagich ciał waszych marzeń.
Następnie przemówił nauczyciel:
Powiedz nam o Nauczaniu.
A on odpowiedział:
Nikt nie może wyjaśnić wam czegokolwiek z wyjątkiem tego, co już leży w półśnie u początków waszego poznania.
Nauczyciel, który spaceruje w cieniu świątyni pośród swych uczniów nie rozdaje swej mądrości, lecz raczej swą wiarę i umiłowanie.
A młody człowiek powiedział, przemów o Przyjaźni.
I on odpowiedział tak:
Twój przyjaciel jest odpowiedzią na twe pragnienia.
Jest jak pole, na którym siejesz z miłością i zbierasz z wdzięcznością.
Jest twoim stołem i domowym ogniem, gdyż idziesz do niego ze swoimi pragnieniami i szukasz w nim ukojenia.
Następnie uczeń powiedział, opowiedz nam o Mówieniu.
A on odrzekł:
Mówisz, kiedy przestajesz być w zgodzie z własnymi myślami.
Gdy nie możesz już dłużej ukrywać się w samotności swego serca, zamieszkujesz w swych ustach a dźwięk wypowiadanych słów przynosi odmianę i rozrywkę.
I często, gdy mówisz twoje myślenie jest w połowie unicestwione.