Czy odróżniasz Miłość od słabości i naiwności, a mądrość od sprytu i cwaniactwa?

Dokąd zmierza człowiek identyfikujący mądrość ze sprytem, a miłość z naiwną słabością?

Moc serca budują czyny pełne miłości bez względu na "obiekt" uwielbienia. Tylko moc serca wyrywa z podświadomości  stare wzorce tworzenia i otwiera człowieka na nowy poziom postrzegania siebie, a tym samym, dalszego rozwoju.

Umysł osobowy, to jedynie narzędzie służące do tworzenia. Kim jest twórca?
W swojej twórczości, twórca  poznaje siebie w ramach wyborów i doświadczeń. Kreacja,  to skutek wyboru, a jednocześnie miernik rozwoju osobowości. Samoobserwacja przynosi wiedzę o realnym rozwoju na danym poziomie i może skutkować wykorzystaniem nowych koncepcji dla dalszego wzrastania. Co wzrasta? Osobowość w wysokie wibracje, a więc szlachetne cechy charakteru. To one stanowią o sposobie postrzegania i tworzenia. To one są kodami dostępu do wyższych wymiarów istnienia. To ich wysoka  emanacja zbliża człowieka do integracji z Duszą, czyli czystym Światłem.

Gesty i czyny, a nie słowa odzwierciedlają prawdę ludzkiego odczucia. Słodkie słowa są najczęściej puste. Ich źródłem jest umysł, nie serce.
Miłość zbudowana z wyobrażeń i "słodkich" słów, przypomina słonia na glinianych nogach. Rozpada się przy pierwszym silniejszym "podmuchu wiatru", co ukazuje realne oblicze Miłości z poziomu wyobrażeń. To jest również swoistym miernikiem rozwoju naszego serca, cenną informacją dotyczącą poziomu rozwoju uczuć wyższych.
Miłość na poziomie uczuć przetrwa wiele burz i zawirowań. To ten rodzaj Miłości odkrywa w człowieku determinację i nieugiętość, cierpliwość i wytrzymałość, odwagę i nieustraszoność, sprawiedliwość i uczciwość, mądrość i wstrzemięźliwość, moc i piękno.
Miłość w uczuciu odkrywa świat transcendencji, a wraz z nim, wiedzę w odczuciu o prawdzie dotyczącej ludzkiej natury, wstęp do wniebowstąpienia.

Rozwój świadomości pomijający uczucia wyższe, to fikcja. Miłość i Prawda w samorealizacji, to "warunek konieczny" procesu wniebowstąpienia, a więc zakończenia lekcji w wymiarze 3D.

Nie można cofnąć czasu, ani zmienić biegu wydarzeń. Każde doświadczenie, a zwłaszcza bardzo traumatyczne odciska swe piętno na ludzkim DNA, co owocuje określonymi problemami zdrowotnymi, tam gdzie zabrakło miłości lub rozkwitem tam, gdzie wydarzeniom towarzyszyła ta najcudowniejsza Energia. Skutki są skrajne w doświadczeniu.

Ludzkie wyobrażenia o sposobie urzeczywistnienia pewnych istot są bardzo odległe od rzeczywistości. Jeśli chcesz poznać cudzą ścieżkę - powiadają Indianie, załóż mokasyny człowieka potrzebującego pomocy i idź w nich tysiąc mil. Podobnie jest w innych aspektach rzeczywistości. Nie możesz jednak pomóc realnie, jeśli nie zrozumiesz problemu, a nie rozumiesz, bo z własnej perspektywy, nie możesz.
Trzeba zatem wejść w rolę ludzkich odczuć, ból, cierpienie, aby znaleźć sposób. Trzeba kochać, żeby taki pomysł pojawił się w umyśle.

Zaufaj swemu sercu. Ono zna opcjonalną drogę. Kochaj siebie i świat. To wystarczy, aby dotrzeć do celu podróży. Tą drogą podążają wszyscy, którzy wybrali miłość na przewodnika. To najcenniejsze diamenty w urzeczywistnieniu. Mocne, ale subtelne. Doskonałe.

Kim jestem?
Za kogo się uważam?
Jak postrzegają mnie inni?

Spekulacja umysłu, zapożyczenie prawdy odczucia istoty z wyższego poziomu rozwoju świadomości nie zmienia poziomu rozwoju człowieka. Wyobrażenie nie jest bowiem tym samym, co doświadczenie, ani tym samym, co wewnętrzny wgląd.

Rozwój w harmonii z istotą, z którą się na danym etapie podróży identyfikujemy w odczuciu, to droga wypełniona różnorodnością wyborów i doświadczeń, wniosków i zmiany przekonań. Jeśli odkryliśmy rolę Miłości i dokonujemy wyborów w harmonii z jej odczuciem, idziemy pewnie i bezpiecznie bez względu na wydarzenia i reakcję otoczenia. Jesteśmy zintegrowani ze sobą, ześrodkowani w sobie. To chroni przed dezintegracją osobowości, która jest nieustannie bombardowana nadmiarem informacji, to zapobiega introjekcji poglądów tak zwanych "mistrzów", tych, którzy "wiedzą" więcej na temat tego, kim jesteśmy, czego potrzebujemy i co powinniśmy odczuwać.
Rzeczywistość Jest. Tyle można o niej powiedzieć. "Produkcja" umysłu, to próba opisu Rzeczywistości w języku adekwatnym do poziomu wiedzy. Opis ewoluuje wraz z naszym rozwojem wewnętrznym.