Dlaczego osądzamy?
Czy dostrzegasz w osądzie przyczynę, Twoje własne zaprogramowanie?
Czy naprawdę dostrzegasz obiekt, który oceniasz?
Źródłem osądu jest często niezaspokojona potrzeba. Skupiając się na innym, tracimy czas. Warto skonfrontować się z uczuciami, które wzbudza inny człowiek i transformować siebie, swoje przekonania. To one modelują nasze uczucia wobec innych, jak również nasze reakcje na to, co oni sobą wyrażają.
Czy mamy realny wpływ na innego człowieka? Niekoniecznie. Zatem zmieniajmy to, na co wpływ posiadamy, swój program warunkujący nieharmonijne uczucia, motywujący do osądzania.

Czy Twoim zdaniem rozwój emocjonalny człowieka to konieczność czy fikcja?
Doświadczenia służą między innymi wnioskowaniu, warunkującemu rozwój człowieka.

Z mojej perspektywy doświadczenia służą pogłębieniu wiedzy o sobie i świecie, który współtworzymy. Deficyt w zakresie rozwoju emocjonalnego nie sprzyja harmonii w życiu osobistym i jest źródłem wielu problemów w życiu społecznym. Wiedza dotycząca tematyki jest dostępna, choćby dzięki internetowi. Kwestią pozostaje zainteresowanie i otwartość na jej pogłębienie.

Problemy emocjonalne są powszechne i dostrzegalne we wszystkich grupach wiekowych, choćby pod postacią wszechobecnego niepokoju czy strachu. To są fakty. Szkopuł w tym, że wielu ludzi zaprzecza ich istnieniu. Wiedza dotycząca roli emocji w rozwoju człowieka, w tym sztuce tworzenia w harmonii z osobistym potencjałem twórczym, powinna być wykorzystywana jako element świadomej edukacji.
"Teoria emocji pozytywnych" pani prof. Friedrickson i dalsze jej prace dotyczące tej problematyki, liczą ponad 20 lat, nie wspominając o twórcach psychologii pozytywnej - prof. Seligmanie czy prof. Csikshentmihaly. To spuścizna dziesiątków lat kosztownych prac badawczych i wspaniałej, służącej harmonijnemu rozwojowi człowieka wiedzy z jednej strony i głucha cisza w obszarach ludzkiej potrzeby, z drugiej. Cenę, jaką płacimy za opieszałość korzystania w ramach, choćby edukacji szkolnej, obserwuję zza lekarskiego biurka i nie tylko.

Ludzie kierują się wzorcami zewnętrznymi, a nie sercem czy samodzielnym myśleniem. System edukacji masowo niszczy potencjał dzieci poprzez programowanie, które jest zidentyfikowane z rozwojem. Realny rozwój opiera się na wzroście poziomu wibracji dzięki kreacji ze skarbów własnego potencjału. Jeśli programujesz dziecko, niszczysz jego dostęp do potencjału Duszy. Nakładasz maskę. Wiele dzieci indygo, tęczowych czy kryształowych zniszczyło szkolne programowanie. A to właśnie te dzieci były nadzieją dla rozwoju tego poziomu istnienia uwarunkowanej Duszy.

***

Ludzie wybierają jedynie to, do czego dorastają swym rozumieniem. Rzeka wiedzy od Najwyższego Stwórcy, która miała służyć realizacji w oparciu o nową koncepcję, a która od lat płynie szerokim korytem, nie jest dostrzegana. Zatem zgodnie z Prawem Przyczyny i Skutku wszyscy poniesiemy tego stanu rzeczy konsekwencje. Model, który rozwijają ludzie opiera się na lęku i jego eskalacji na tysiące sposobów. To skutecznie obniża poziom wibracji całej planety. Tylko osobista odpowiedzialność za utrzymanie na stabilnym poziomie koniecznego poziomu wibracji, służy wzrostowi wszystkich i budowaniu nowej złotej ery w dziejach Ziemi. Osobista odpowiedzialność wiąże się z umiejętnością zarządzania wymiarem mentalnym i emocjonalnym, a to wielki problem w świecie eskalacji niepokoju, starych struktur myślowych i przeżytego, nieefektywnego modelu rozwoju społeczności.

Mistrz duchowy skupia swą uwagę na rozwoju wewnętrznym, a wiedza jest jego bogactwem. Mistrz świata zarządzanego poprzez gunę pasji, skupia uwagę na świecie materialnym, a skutkiem jego działania jest bogactwo materialne. To rozwój z niższego poziomu realizacji, ale również boski. Rezultaty takiego rozwoju są krótkotrwałe, dlatego pomijane przez adeptów rozwoju duchowego. Z uwagi na dominację żądzy u ludzi rozwijających się w gunie pasji, cechy wewnętrzne które kształtują w codziennych wyzwaniach podlegające jej wpływowi istoty, udaremniają im integrację z subtelnym planem Duszy. Dlaczego? Dlatego, że Dusza emanuje najwyższą wibracją, a drogą do integracji jest realizacja z poziomu odczucia Miłości. Ludzie kreujący w sile pasji rzadko odczuwają Miłość. Ich wyobrażenie o Miłości dotyczy zaspokojenia potrzeb seksualnych z istotą, której wygląd odpowiada wyobrażeniu danego człowieka. Potem jest nowe wyobrażenie i poszukiwanie kolejnego obiektu do zaspokojenia swoich potrzeb. W ten sposób człowiek, choć bogaty w doświadczenia, pozostaje głodny w aspekcie poczucia spełnienia.